Ramón López Vázquez: “O galeguismo do Eloy Luis André era industrial e cultural, moi europeísta”

Este xoves na Biblioteca de Verín, ás 19,30 horas, López Vázquez dará unha ponencia titulada “A variante André: europeísmo, españolismo, galeguismo”.

Estará acompañado por Celia Pereira Porto, presidenta da Fundación Vicente Risco e membro do plenario do Consello da Cultura Galega, que organiza xunto co Concello da vila.

A que se refire exactamente co de “A variante André”?

Ao pé da letra refírese á vía do tren, que el quería que fora dende a Puebla de Sanabria ata Ourense, pero pasando por Verín, Xinzo e Allariz, algo que nunca foi. Pero o sentido que eu lle dou ao de “variante” é o de singularidade, porque o André era un pensador orixinal. Tódalas súas análises, artigos, receitas, sempre foron orixinais, persoais. Sempre se mantivo como un pensador orixinal, que ía polo mundo, e as súas solucións aos problemas sempre tiñan orixinalidade.

O verinés desenvolveu o seu propio europeísmo xa daquelas.

O André entendía o galeguismo dende o seu europeísmo, que nel consistía no feito de adquirir a mentalidade europea, centrada na necesidade de dispór dunha industria propia. El viaxou por Alemaña e comparou como vivían os labradores europeos e como o facían os de Ourense. E claro, o contraste era total e absoluto. El quería cambiar iso, e a forma de cambialo era por medio da cultura e por medio da industrialización, do comercio. Todo o que require a industria: producir bens e servizos, vendelos, compralos, comercializalos.

Como era en síntese o seu galeguismo?

A capital debía estar en Vigo, non en Santiago, para facer do porto de Vigo o gran porto para o mundo, sobre todo para América e a través da canle de Panamá para os mercados asiáticos. O seu era un galeguismo orixinal, non tiña nada que ver co galeguismo do rexionalismo, nin do provincialismo, nin do agrarismo. Era un galeguismo industrial e cultural.

Por que é unha figura tan esquecida?

Por ser un rexeneracionista sen ningún recoñecemento dos poderes públicos nin dos gobernantes, que foron por outro lado do que el dicía. Pero o André tiña ideas moi actuais, e moi daquel momento. Inventou un sistema de filosofía propio, o activismo ideoestético, que se resume en acción, non pensamento nin contemplación, cómpre facer as cousas. El de feito tiña unha enfermidade, pero nunca se queixou.

Sempre estivo moi apegado a Vilardevós.

Escribía dende cedo na terraza da súa casa alí, cara a serra das Penas Libres, que o inspiraba moito. Tiña un concepto da vida coma o dun labrego, que pelexa por mellorar, por esforzarse. Para el todo era esforzo, unha das súas ideas máis constantes.