Benita de Dios, centenaria, tímida e lectora de La Región: "Traballei moito na vida, agora estou de señorita"

Benita De Dios Álvarez acaba de entrar no clube dos centenarios da provincia de Ourense, famoso xa en todo o mundo. Galicia iniciaba recentemente a súa andadura para converterse en Zona Azul, delimitacións xeográficas do mundo que destacan pola alta esperanza de vida, como é o caso do rural ourensán. De feito, Terras de Celanova, Carballiño, O Ribeiro e Terras de Caldelas conforma a "Okinawa" galega, en referencia a esta illa xaponesa, o lugar do mundo no que máis persoas centenaria hai.

Esta veciña naceu, criouse e viviu toda a súa vida en Xunqueira de Espadanedo. "Nacín nunha familia humilde. Caseime sendo moxa e tiven catro fillos. Agora vivo coa filla que me queda, a Ramona, que é quen me coida". Ser o centro de atención gústalle máis ben pouco, é unha muller que se define como sinxela e máis ben tímida, que sempre traballou no campo. "Tiñamos vacas e eidos, e a maiores había que atender a casa e os fillos. Traballei moito na miña vida, agora fai todo a Ramona, eu estou de señorita", comenta entre risas.

Ao longo dos seus cen anos de vida, pasou por momentos doces e non tanto. "Quedei viúva aos 53 anos e a vida non foi de color de rosa. Perdín aos meus fillos e iso é unha pena moi grande; é triste ver como cada vez quedamos menos, pero houbo que facer de tripas corazón e seguir cara adiante, aceptando o que Deus manda, da mellor maneira posible".

O paso dos anos minguaron a súa capacidade auditiva, "e o desgaste dos xeonllos impídenme moverme con soltura, pero grazas a Deus a cabeza téñoa ben", e tamén súa vista, que mantén perfecta, e desde o seu fogar en Niñodaguia é unha lectora habitual de La Región. "Leo bastante, o periódico e revistas que me traen, e fágoo sen axuda de gafas. Ver vexo ben, ogallá tivera todo como a vista", conta Benita dunha afección que colleu "xa de máis vella, ao non poder saír da casa, sérveme de entretemento e aprendo cousas".

A celebración

O pasado 10 de maio Benita cumpriu un século de vida e a familia organizou unha celebración por todo o alto que ningún invitado quixo perderse. "Xuntámonos na casa -así o quixen eu, amárgame saír- todos os que puidemos. Eramos doce, ata viñeron meu neto de Xirona e meu irmán, de 93 anos, desde as Illas Canarias. O único que pedín foi que houbera pulpo, porque me gusta moito. Foi un día moi feliz", lembra Benita, para quen ese foi o mellor regalo, "desfrutar do día xuntos", pero non faltaron os agasallos, cun ramo de flores incluido, e felicitación de familiares por teléfono e tamén dos veciños de toda a vida.

"Medio vasiño de viño ao xantar"

"Ter sorte, e gozar de boa saúde. Comer os xantares sans de toda a vida, a maioría cultivadas na horta: patacas, berzas, fabas... Criabamos porcos, pitas, coellos. Para almorzar, as papas de millo con leite", unha dieta, tal como explica Benita, baseado no produto de proximidade e tempada. Outra das claves, asegura, decirlle que non aos vicios, "nunca os tiven, nen fumar nen beber, aínda que medio vasiño de viño ao xantar si que tomo. E tamén é moi importante adaptarse o mellor posible ao que a vida ten preparado para un".