Falece Enrique Ortiz Alonso, un dos nosos artistas internacionais que traballou no século XX e XXI

Como homenaxe á figura do noso recentemente falecido artista Enrique Ortiz, queremos facer un percorrido pola súa traxectoria vital. Ortiz é un dos nosos grandes artistas, que ten a Ourense e Galicia no seu imaxinario, por pisar e surcar a Serra de San Mamede, os montes que rodean o Miño, e o mar das nosas rías... non en tanto traballou moito en Madrid. Alí foise en 1940, con 6 anos. E a maior parte das súas exposicións celebráronse fóra de Galicia e España. Nunca deixou de voltar a Ourense con frecuencia, máis concretamente a Ribela. O seu legado abrangue dende gravados e litografías de gran formato, pintura, nomeadamente temple sobre papel e multitude de libros de artista.

Ortiz estudou na escola de BB AA de San Fernando en Madrid e na Escola de Artes Gráficas. Completou estudos de litografía na École de Beaux Arts de París cunha bolsa da Fundación Juan March e dende alí viaxa e amplía formación na Bath Academy de Gran Bretaña, na Escola de Gravado de Amsterdam e finalmente completará estudos de litografía en Oslo.

Na primeira etapa da súa produción evidéncianse conviccións políticas e na segunda o interese pola vida trascende o social, faise máis universal. Decisións tan vitais coma técnicas, o gravado democratizador posto que permite difundir pezas de arte orixinais entre máis dunha persoa a un prezo asequible, e o temple elaborado por el mesmo, sobre papel, fai a pintura resultante un obxecto máis no mundo, non unha representación.

Entre 1967 e 68, ano no que pechou por orde gobernamental, formou parte de Estampa Popular Galega, co apoio do seu gande amigo Luis Seoane, do que di: “Ortiz Alonso coñece o mar. Debúxao e grávao como pode facelo un navegante, desde o mar mesmo”. Nesta mesma liña apunta Manuel Gallego Jorreto: “Os seus personaxes poden ser o río, a charca, o mar, as árbores, os bosques, as nubes, os homes”.

E tamén con Patiño compartiu proxecto o Brais Pinto onde estaban Bernardino Graña e Uxío Novoneira, desta vez un grupo literario. A literatura é outra paixón, como a música. A obra gráfica ten de sempre unha conexión cos textos; nos dous casos edítanse, e o feito de ser o gravado un procedemento indirecto por ter que elaborar unha matriz coa imaxe invertida para despois transferila ao papel, obriga a unha reflexión complementaria á plástica, como el mesmo di: “Para gravar e para escribir hai que sentarse”. Unha frase que na súa sinxeleza esconde e mostra a partes iguais, a exquisita sensibilidade e grao de humanismo dun home que mostrou a súa obra en: París, Atenas, Lisboa, Turín, Amsterdam, Oslo, Montevideo, Barcelona, Madrid, Bilbao, Bos Aires, A Coruña, Ourense. Agora quedamos pendentes de manter vivo o seu legado.