Alba Fernández e Moreiras expoñen en Ourense e Celanova

A proposta desta semana é achegarvos dúas exposicións de dos autores de distintas xeracións pero que teñen en común o feito de expresarse con técnicas visuais novidosas. A primeira é Alba Fernández, quen desenrola unha linguaxe de pequenas formas pintadas en papel de alta densidade que recorta e logo pega sobre branco papel ou cartón e pinta pezas que comparten campo expresivo con elementos de volume, como a pasta de arxila, e tamén, dende este ano, como na Galería Dodo Dadá (Un mundo por pensar), pequenos cubos brancos. Sobre o soporte fai as súas composicións con esta economía de medios, elementos que funcionan como un dente de león ao que se sopra: así o seu fecundo xesto de raizame minimalista que, como aquela pranta medicinal silvestre, consegue que as súas composicións falen dende o fino tacto delicado con voz de soprano e, como escribira Valéry, “le vent se lève!..., il faut tenter de vivre”.

Para o espazo de arte de Roberto Mariño Verino en Ourense compuxo unha mostra en formato minúsculo, ao xeito das viñetas-ilustración dalgunha pasaxe dos textos dominicais “El ángulo inverso”, de Noguerol, en La Región, con algunha de maior tamaño para “Paisajes posibles o la fugacidad del instante”, título aberto que explica a praxe plástica para amosar coa técnica da colaxe instantes decisivos da súa contemplación da natureza, vexetal e atmosférica, facendo que o soporte fale, espazo que sinte, silencio expresivo cheo de significados, dende as significantes formas pegadas e pintadas, para expresar, co filósofo escocés Hume, que a beleza das cousas existe no espírito de quen as contempla. Son as súas obras, misivas dun estado de ánimo, mirada cara a nube fuxidía, ou do camiño que atravesa un raposo...

Moreiras

Baldomero Moreiras traslada dende Vilanova dos Infantes, onde vive e traballa dende fai uns meses, até a Casa dos Poetas, na conveciña Celanova, capital do concello, a exposición “Válvula de escape. Locus amoenus”, ideada e pintada na antiga casa reitoral da parroquia de Golpellás, Paderne de Allariz, onde viviu e traballou durante décadas, que estreou en Ourense no centro de exposicións e multiusos da Deputación dende finais de 2025 até comezos deste ano.

E para elo transforma a primitiva concepción lineal, uns corenta metros, pola necesaria disposición fragmentada, colocando os paneis das táboas pintadas en acrílico de un vinte metros de longo na escaleira e as pequenas salas deste singular centro na vila do grande e antigo mosteiro bieito. E para a súa contemplación dispón que o inicio vaia dende as cores mais claras, co amarelo esvaído aos verdes até chegar os escuros azuis, pasando polos laranxas e vermellos, creando unha disposición cromática in crescendo ascensional. Nas obras describe o seu mundo, escenas sobre un lenzo negro con cintas de carroceiro que pega, e logo recobre con pintura uniforme que, no canto de secar extrae e as composicións reaparecen a dende a cor negra de base, un enxeñoso reverso que practica dende hai décadas. Semella así aquí unha mostra distinta, nova: eis así o seu nostos, o regreso á súa Ítaca natal, sendo o mesmo, mais coa sabedoría da viaxe dos anos transcorridos.