Corenta e sete anos de progreso e convivencia

Di a Constitución no seu preámbulo que desexa establecer a xustiza, a liberdade e a seguridade e promover o ben de cantos integran o noso país. Ese anhelo, escrito hai 47 anos, non só se erixiu como fío condutor dos 169 artigos da nosa Carta Magna, senón que tamén se constituíu como a partitura destas case cinco décadas de progreso de España.

Na Constitución consolidáronse dereitos e liberdades, promoveuse a igualdade e a solidariedade e establecéronse as regras básicas de funcionamento do noso Estado. Isto é, puxéronse as bases do que foi, do que é e do que será o noso país.

Por iso son pertinentes cantas homenaxes celebremos para honrar un texto que condensou por escrito o espírito dunha sociedade que, por fin, se abría paso libremente. Ademais, ten un mérito especial que todo o que se recolleu daquela siga plenamente vixente. É máis: convén recordalo a diario.

Nun momento político caracterizado polos sobresaltos e por algunhas voces que poñen en dúbida os nosos principios constitucionais, convén lembrar que o noso texto fundacional recolle que todos os españois son iguais, vivan onde vivan, e que o Estado debe velar por un equilibrio económico axeitado e xusto entre os territorios que o compoñen. A Constitución tampouco esquece mencionar que a solidariedade debe ser un elemento primordial nas relacións entre as comunidades autónomas. Corresponde telo máis presente ca nunca, especialmente porque hai quen tende a esquecelo cando aborda as negociacións do novo sistema de financiamento ou cando as necesidades da aritmética parlamentaria se impoñen.

A Carta Magna tamén é garante doutros dereitos fundamentais, como a atención sanitaria, o acceso á educación e á vivenda. Son todos eles elementais, pero tarefas en construción permanente. Polo tanto, cómpre seguir mellorando, dando pasos adiante.

Así o entendemos desde a Xunta de Galicia e por iso seguimos reforzando a sanidade con medidas pioneiras como cun dos calendarios de vacinación máis completos do mundo ou coa implantación de tecnoloxías punteiras, como será o futuro centro de protonterapia; co establecemento da matrícula universitaria gratuíta, o que nos sitúa como unha comunidade na cal a atención educativa custa cero euros desde o nacemento ata os estudos superiores; ou traballando cara ao obxectivo de duplicar o noso parque público de vivenda nesta lexislatura.

Con todo, a Constitución non é só importante polos dereitos que consagra, senón que tamén é transcendental polo que supón para a historia de España. É a primeira pedra dun Estado moderno e democrático, dunha España que devolvía a soberanía ao pobo e que emprendía un camiño de avance e progreso, unha travesía que aínda seguimos percorrendo coa Carta Magna como faro.

Non cabe dúbida de que despois de todos estes anos, o noso é un país mellor. Grazas á Constitución, o esforzo das administracións e do conxunto da sociedade, España e Galicia teñen hoxe maior benestar, máis calidade de vida, máis opcións, e en definitiva, máis futuro.

Ese é o maior legado que nos deixaron todos os que viñeron antes ca nós, os que durante estas décadas traballaron, se esforzaron e arriscaron. Agora é a nosa quenda de coidar e preservar todo o conseguido, e de melloralo sempre que sexa posible.

Esta España e esta Galicia son tamén o patrimonio que nos encomendan todos os que hai 47 anos apostaron polo entendemento sobre a discordia. Unha lección que nos mostra que os puntos de unión poden superar as diferenzas e que todos podemos gañar, aínda cedendo, se somos quen de poñer por diante os principios de convivencia e concordia.

En definitiva, moito temos mudado desde aquel 1978. Non somos os mesmos, pero os cambios, cando son para mellor, son sempre benvidos. Con todo, hai algo que nunca debemos trocar: ese desexo que encabeza a nosa Constitución.

Nin hoxe nin nunca perdamos a ambición por unha España cada día máis xusta, máis libre e máis segura.