A egolatría e o servilismo

Os dous termos son distintos, mais coinciden en certos sectores sociais da sociedade. E percíbense máis nas capas conservadoras, pois ata parece que se complementan. Falando nunha linguaxe coloquial, aqueles que son moi estirados e de alta alcurnia sempre lles gusta ter xente que os obedezan e lles cumpran os seus mandatos, veleidades e caprichos. Os que acatan, persoas máis humildes, entenden que adorar e servir a un poderoso, aínda que este sexa un narciso e un abusón, lles pode dar seguridade para o seus negocios e o seu prestixio social. O asunto ten certa similitude a unha relación paterno filial, e indo máis lonxe, garda certa comparanza coas relacións feudais.

Ás veces chócame ver que chegan ó poder tolos e persoeiros disparatados que son apoiados polas masas máis humildes, e logo pasa o que pasa e levan un fracaso máis as súas costas"

Hai uns días, co nomeamento da Real Academia Galega do escritor a homenaxear para as Letras Galegas do 2027, Xosé Neira Vilas, veume á memoria o abusón do que se queixaba o rapaz Balbino, protagonista dese fermoso libro que debuxa á perfección o mundo rural dos anos sesenta, “Memorias dun neno labrego”. Claro, era o fillo do cacique e mandaba en todos os rapaces. E a ver quen lle tusía. Pois ben, no mundo que nos tocou vivir chegou ó poder un abusón, un cretino, un narciso e un ególatra que pensa que a Terra xira porque el é o que a fai xirar, e nesas estamos. Un home que di unha cousa e logo a contraria en menos que canta un galo. Un home ó que lle gustas moito que lle fagan gabanzas e reverencias e que sempre o adulen. Mais o que a min me choca é que na nosa Península están os que se din patriotas, si; os que, envolvéndose na bandeira roxa e amarela como se fose soamente deles, rinlle as gracias a un señor que non dubida en meterse en asuntos deportivos como o dunha tarxeta roxa a un xogador do seu país. Semella que estamos dinte un neno grande e caprichoso que ten que facerse ver por onde pasa, se non, non queda satisfeito.

As veces penso que mediante as urnas chegou ó poder un charlatán de feira, un tolo, un predicador barato; un persoeiro ó que os patriotas lle rin as súa chocalleiras chanzas e ameazas, esquecendo que os ianquis foron os que con artimañas falsas e lanzando lendas escuras nos expulsaron do Caribe, ou lle roubaron a terra ós mexicanos. Pena me dan os que soamente ven o mundo polo ollo de facer negocios para el e os seus poderosos compañeiros. Trump é un supremacista que, presumindo de país, comeza guerras onde lle peta e pídelle ós demais que o acompañen na súa loucura. Ás veces chócame ver que chegan ó poder tolos e persoeiros disparatados que son apoiados polas masas máis humildes, e logo pasa o que pasa e levan un fracaso máis as súas costas.

Neste mundo tolo que camiña con moita presa, mandan persoas que comezan a seren repelentes ademais de seren un perigo para a humanidade. Corren tempos moi incertos onde tanta técnica non nos deixa distinguir o grao da palla, ou o certo do falso. Trump e outros semellantes a el son a faciana dun poder e dun egoísmo que non ten límites. Son a imaxe da deshumanización da política e da ambición que hoxe nos invade. Por iso, os ególatras e narcisistas pensan que son os amos do mundo, cando o que sofren é unha patoloxía que os invalida para mandar, pois as súas veleidades lémbranme a historia que reflexou Chaplin en “O gran ditador”. En fin, o triste é que a egolatría e o narcisismo chegaron ó poder nun momento de cabreo apoiado por moita xente que, en certa medida, se converte en servil dos caprichos dun tirano. Velaí a relación entre egolatría e servilismo.