Sobre eleccións andaluzas

Aínda que o asunto de Zapatero tape o resultado de Andalucía, voulles dar a miña opinión sobre esas eleccións. E será miña porque mirei resultados, non tertulias. Heilles dar moita cifras -desculpen-, sen moita fe nelas, porque, na fin, os transvases de votos son a esencia da democracia e cada un vota, sen máis, ao que lle peta. Imos alá.

O 17 de maio, votaron 389.877 persoas máis e chegaron aos 4,2 millóns. E a ese novos votos podémoslles sumar os case 130 mil de partidos que non se presentaron en 2026 e si antes, como Ciudadanos. Comezaremos sinalando os inútiles 105 mil votos “titiriteiros ” de Se Acabó la Fiesta, semellantes aos de Ruiz Mateos ou Ciciolina en Italia, outrora. O caso é que, a pesar dos incrementos dos tres grandes partidos (PP subiu 145.547; o PSOE, 59.388, e Vox, 80.017; co que se sitúan, respectivamente, o PP en 1.735.819 votos; o PSOE, 947.713, e Vox, 576.635) as distancias porcentuais entre eles á penas variaron. O PP, despois de dúas lexislatura gobernando en Andalucía, baixou en porcentaxe, só o 1,51 %; o PSOE, gobernando en España, baixou só o 1,38%, e Vox só subiu o 0,45%. Pola súa banda, a extrema esquerda (sumando Adelante Andalucía e a coalición dos de Podemos, Sumar, etc.) pasou de ter conxuntamente un 12,28 a un 15,93, ou sexa, un 3,6 máis. En total, 655.347 votos. Tampouco é para botar foguetes.

O caso é que a pesar da insistencia televisiva -antes do de Zapatero- en cuestións menores, non me parece que cambiase moito a cousa. É bo que non houbese debacle: o sistema é estable. O gañador evidentísimo é o que quedou de primeiro con 53 escanos, máxime cando a distancia co segundo é de 25 escanos (sobre un total de 109) e co terceiro, Vox, o seu proclamado competidor, de 38. E xa non digamos coa extrema esquerda que suma por xunto 13 deputados, 40 menos có gañador.

E preocupoume a distorsión da realidade coa alegría nalgunhas sedes. Si. O feito de que o gañador sumase dous deputados menos dos precisos para a maioría absoluta parecía encher de satisfacción a varios, sen ver as súas propias realidades no espello. Porque o feito de que houbese 145.000 votos máis ao partido do goberno, o PP, cando foi sometido a un ataque feroz por parte do Goberno central e do activismo das plataformas da esquerda e extrema esquerda na rúa, fala de que os andaluces “non compraron” para nada o discurso apocalíptico sobre a situación de Andalucía e dos seus servizo públicos.

E por outra banda, creo que para Vox obter 88.712 votos menos que extrema esquerda, só 1/3 dos votos conseguidos polo PP andaluz, e un pírrico ascenso porcentual do 0,45; non son, non, boas novas e coa enguedellada situación interna, o futuro non lles pinta ben. A xente, creo que neste mundo tan complicado, quere calma e moderación; non extorsións. Así, a estratexia de potenciación de Vox a través da súa hiperpresenza nos medios de comunicación públicos só complica as cousas, sen traer nada novo.

Se no PSOE alguén está feliz e pensa “que se abre un novo escenario” ao non ter a maioría absoluta Moreno Bonilla, está enganado. Os “muros” de contención son perigosos porque che poden caer enriba os cascallos dun lado e doutro. As eleccións gáñanse centro do campo como acabarán entendendo as futuras dirixencias do PSOE zapatero-sanchista; de aí que sexa bo que mantivesen 28 deputados -e que estes faciliten a gobernación de Moreno-, para teren unha boa sobre a que reedificar a socialdemocracia europea, tranquila e eficaz. Eu alegraríame de que aprendesen rápido; bo para a democracia e para eles. Que pensen en Grecia, Italia, Francia, onde os partidos socialistas desapareceron por ler mal as súas realidades, abríndolle paso aos populismos de babor e estribor.

Sorte a todos, e como dicían os anxos da Anunciación “... e paz na terra aos homes de boa vontade”. Aos de boa vontade.