Extremadura e pecha España!

Nas décadas dos anos 50, 60 e 70 do pasado século uns oitocentos mil cidadáns de todas as idades abandonamos as provincias de Cáceres e Badajoz expulsados polo latifundismo endémico, o caciquismo político e a falta de horizontes laborais e culturais. Alén de Europa, as provincias de Euskadi, Cataluña, Levante e Madrid colmáronse de familias extremeñas. Calcúlase que hoxe máis dun millón daqueles e os seus descendentes non retornamos á terra de onde procedemos. Non puidemos desfrutar nin contribuír ao progreso que sementaron a democracia, a autonomía e os sucesivos equipos socialistas que gobernaron con estabilidade os cambios, coas súas virtudes e defectos. Porén desde a distancia e nas visitas periódicas sentímonos orgullosos do espertar dunha terra que durante séculos vivira ancorada na historia de cartón pedra dos conquistadores supostamente gloriosos e as nobrezas rancias, mentres o proletariado do campo comía só os días en que o patrón lles daba traballo.

Tampouco na foto sae favorecido Alberto Núñez Feijóo mentres en Bambú nº 12 a extrema dereita canta: “Extremadura e pecha España”

Desde 1983 a 2023 Extremadura estivo gobernada pola esquerda, cunha soa paréntese conflitiva, 2011-14, protagonizada polos escándalos do presidente Monago do PP. En case corenta anos de política monocor, cun crecemento eficaz e os desgastes usuais, é normal que a cidadanía se acomode e teña veleidades conservadoras. Por iso resulta lóxico que unha comunidade teoricamente progresista acepte a alternancia pensando nunha posible dereita demócrata e transparente. En esencia por iso é polo que en 2023 o PP de María Guardiola puxo a súa pica en Mérida, e sería democrático darlle un voto de confianza de non ser porque neste escaso espazo de tempo os seus bandazos e submisión final á extrema dereita anuncian unha freada e marcha atrás sementando o desalento. O exemplo máis manifesto acabamos de presencialo. Para fraguar a etapa de inestabilidade inaugurada o mércores, as dúas dereitas necesitaron catro meses de disputas, incluído o acatamento dos de Feijóo ás teses de Abascal. O Documento Marco de Xénova 13 (febreiro de 2026) foi ignorado no pacto asinado por Guardiola ao tempo que as pantasmas do illamento e a segregación de Vox tomaron o poder, desprezando aos máis de trinta e tres mil inmigrantes estranxeiros que habitan as poboacións extremeñas. A lectura non pinta nada ben nin para os conservadores nin para Extremadura.

Tampouco na foto sae favorecido Alberto Núñez Feijóo mentres en Bambú nº 12 a extrema dereita canta: “Extremadura e pecha España”, aumenta o seu poder en Aragón, pon a Castilla y León contra as cordas e agarda acazapada as eleccións de Andalucía. Certamente o líder galego nin levanta cabeza nin consegue endereitar o rumbo do seu partido desde que en 2022 arribou a Madrid co mandato de anular a Santiago Abascal. A sucesión de convocatorias electorais autonómicas, que o PP deseñara como unha cruzada de éxitos para alcanzar La Moncloa o vindeiro ano, resultou un fracaso e puxo de manifesto que Vox pode deixar de ser unha muleta para converterse no verdadeiro motor dun goberno PP do Estado cativo e sen propostas claras, máis aló de derrocar a Sánchez. De momento, de Extremadura e Aragón, Feijóo sae máis só e desamparado que entrou. En Valencia e Murcia non ten asento desde antes da dana. Madrid e Andalucía son dúas plataformas dispostas para sucederlle. Tampouco Mañueco é o seu amigo. Só Galicia se empeña en ser debedora do pasado cun seguimento sen cuartel, que acabará por arrastrar a Alfonso Rueda ao mesmo destino que lle deparen as urnas ao patrón en 2027. Extremadura é un primeiro espello.