Inimigos ou irmáns?

Antes de nada, quero felicitar á selección, ó equipo no seu conxunto, por darnos un grande alegría.

As veces o cabreo lévanos a perder o norte e a considerar inimigo a aquel que discrepa, cando realmente é un irmán que pensa de maneira diferente porque ve a solución os seus problemas dunha maneira contraria á que pensan os demais. E esta pequena reflexión tenta pór un chisco racionalidade nun asunto que non nos debía dividir como cidadáns libres e responsabeis que somos.

Unha familia dun pai e cinco irmáns viven xuntos no mesmo fogar, aínda que o pai é un home moi autoritario que quere o mellor para os seus fillos, pero ten unha visión moi patriarcal da vida e non está disposto a permitir discrepancias que poñan en cuestión a unidade familiar. Dous ou case tres fillos teñen certas veleidades pois reclaman un espazo vital un tanto distinto ó familiar, cuestión que o xefe da casa considera que non pode ser de ningunha maneira. El entende que hai que manter a unidade familiar por riba de todo, custe o que custe. Eses fillos que teñen unha personalidade forte séntense maltratados por un home que non comprende as súas queixas que cuestionan esa unidade. Os fillos entenden que teñen dereito a vivir a súa vida con certa independencia dado que botan contas e cavilan que lle irá mellor fora desa unidade. O pai non está disposto a permitir esas veleidades e arremete contra cuestións como as tradicións, cultura e forma de falar que eles consideran que non deben perder de ningunha maneira. O pai tamén sabe que son os fillos máis traballadores, ademais sabe o moito que aportan economicamente á unidade familiar. E no canto de escoitar e falar, lanza serios ataques contra o seu idioma.

Xa nos tempos da romanización, hai máis de dous mil anos, Roma tivo o mesmo debate para axudar á expansión do imperio

Un destes fillos canso de certo menosprezo argalla un simulacro de independencia que non pasa máis alá das palabras, feito que é reprimido considerándoos inimigos do resto da súa familia. Logo, o asunto pasa a instancias onde a Xustiza carga contra esta xente e castígaos con moita dureza. O caso é que a partires deste momento, no resto da familia xorde un debate sobor da maneira de parar o que consideran unha tolemia. Polo que uns falan que é mellor aplicar a lei e seguir reprimindo incluso coa forza do exército, mentres outros, máis prudentes, falan de perdón primeiro e logo de amnistía. Son irmáns, non son inimigos externos. Son veciños e amigos cos que levamos moitos anos convivindo.

A cuestión está servida. Xa nos tempos da romanización, hai máis de dous mil anos, Roma tivo o mesmo debate para axudar á expansión do imperio. Daquelas había dúas propostas: aplicar a forza ou camiñar pola vía política da negociación. E, que saibamos, en moitos pobos da nosa terra aplicaron acordos políticos como o demostran os achados en bronce atopados. Pois ben, este exemplo pode servir para aplicarlle ó que acontece cos irmáns cataláns e outros pobos desta península. Pobos que se resisten a perder o seu idioma, a súa identidade e a súa forma de ver estar na vida; pobos que se resisten a perder o control da súa economía, hoxe centralizada e moitas cousas máis.

A amnistía, lei que agora valida a Xustiza europea, para os conservadores e algúns xuíces seica é unha traizón á patria e póñenlle chanzos para que non se aplique; din que foi unha concesión do malvado Sánchez para seguir no poder, e resulta que trouxo un tempo de sosego nesa parte do Estado e unha merma do apoio ó independentismo nesas terras que crean emprego e que son unha parte moi importante da economía desta península. Por tal motivo, despois de escoitar as verbas dalgún expresidente, dando leccións non sei de que, é unha boa mostra de que o camiño da forza entre irmáns non leva nin máis ni menos que a crear enfrontamento e divisións que duran moitas xeracións e non arranxa ren.

Remato: eu non son arredista, polo que a postura do Goberno neste asunto entendo que foi a correcta

Queda moi claro que a vía política entre irmáns sempre é mellor que reprimir. Ademais, eses que hoxe protestan, hai uns días chamaban á porta deses independentistas e non lle facían ascos. Que contrariedade. En fin, eu como moita xente do norte desta península e doutros lugares considero que todos os pobos que un día camiñaron xuntos e que hoxe teñen visións distintas de como ten que ser o Estado, son irmáns e nunca os verei como inimigos. Cando o cabreo entre irmáns por discrepancia é moi forte, a vía da represión escaralla máis que arranxa.

Remato: eu non son arredista, polo que a postura do Goberno neste asunto entendo que foi a correcta. Ademais, estou convencido que outro Goberno conservador tomaría medidas similares pois, insisto, os irmáns non son inimigos.