O Mito ilustra a Galiza nunha entropía de amor comunista

Maio de 1970, dous mozos desprazábanse nun Citroën Dyani camiño de Lugo, non dixeron verba algunha en todo o recorrido. Os nervios non llo permitían a pesares da súa militancia comunista que lles daba a mesura dos que compren coa misión revolucionaria. O mandato era claro “Informar ao profesor Alonso Montero dos acordos acadados na xuntanza clandestina en Santiago sobre o proxecto de Lei Xeral de Educación que impulsaba o Ministro Villar Palasí”.

Os mozos quedaron impresionados pola capacidade analítica de Alonso Montero, que os recibiu na súa vivenda e, despois de escoitalos, expuxo a súa opinión sobre a futura Lei… Así foi como o Vello Milenario coñeceu ao intelectual máis comprometido con Galicia... a pesares dos problemas que tiña que afrontar. Nunca deixou de significarse na loita contra a ditadura en pro da Democracia, das liberdades da identidade do País, especialmente no mundo Cultural, destacando a loita polo idioma. Ninguén ten mais horas en defensa da Lingua Galega que este ensaísta, sociolingüista, poeta, orador…

O seu Informe Dramático sobre la Lengua Gallega produce un revulsivo entre os distintos sectores da sociedade, especialmente no nacionalismo “redentor”. Impulsor da alianza do movemento obreiro e os intelectuais introducindo o galego como lingua proletaria. Extraordinario orador (superando aos mellores), nunca deixou de militar no PCG e espallar desde o ideario dos grandes e xenerosos fillos inmortais da Galicia comprometida coa Historia. (O seu pesar o seu amigo e camarada Antón Tovar non viu recoñecida a súa calidade literaria por militar en el PCG).

Nunha chuvia pertinaz de sangue e dor, os fascistas descargaron o odio contra os bos e xenerosos. Miles de cadáveres encheron valados e prados nunha maldade que durou 40 anos. Entre os superviventes da loita contra o franquismo resurde o inmortal camarada Xexús Alonso Montero, o intelectual, o orador, o sabio, o amigo dos amigos, o defensor da cultura. Se alguén é merecente do recoñecemento dun pobo é Xesús, é merecente de descansar no Panteón de Galegos Ilustres no convento de San Domingos de Bonaval.

Chove, as terras están asolagadas, o fascismo renace do odio, a mentira domina o linguaxe dos populistas, a violencia rexurde na soidade dos resentidos. Pero a pesar de todo o Sol segue brillando desde un ceo despexado.

Estou contento, un mito vela por Galicia.