O neno e as superestruturas

O neno tiña oito anos. Vivía na aldea cos avós, unha tía e tres irmáns, dúas nenas e un mozo.

O rapaz ía a escola onde o mestre, un vello republicano, salvara a vida grazas á amizade que tiña co párroco do pobo. O mestre intentaba todos os días conseguir a cuadratura do círculo: non cometer delitos e ensinar os pupilos a ter pensamento critico, sobre todo a amar a liberdade. Algo cada día máis difícil, por non dicir imposible. A realidade era que os discípulos desprezaban a ética como norma de comportamento social e que aprenderan a letra da canción “O noivo da morte” antes de comezar a entrar na aula.

Pasaron 32 anos. O vetusto réxime deu paso a unha incipiente democracia e o rapaz converteuse nun prestixioso letrado, coñecedor das obrigas que o capitalismo e o neoliberalismo ditan para manter as estruturas sociais e económicas como estaban no vello réxime, para o que é preciso que todo cambie cando realmente as cousas seguen igual.

Os ditames que intentan disfrazar un suborno castíganse ou absólvense dependendo do poder do emisor e do receptor. O delito fiscal é protexido cando interesa e perseguido cando tamén interesa.

A realidade é que sempre os poderosos controlaron que a ética non prexudicara os negocios das grandes fortunas, que unicamente servise como referencia ós virus que contaminan os pobos e perturban a saúde dos máis débiles. Para conseguilo, invertíanse grandes cantidades en armamento e participaba na repartición un reducido círculo de influentes lacaios.

É tal a versatilidade das estruturas do capitalismo que a corrupción é aplicable como mérito ou punible como demérito. Os ditames que intentan disfrazar un suborno castíganse ou absólvense dependendo do poder do emisor e do receptor. O delito fiscal é protexido cando interesa e perseguido cando tamén interesa.

O sistema rebenta cando os que protexen a “pseudodemocracia” quedan espidos perdendo a credibilidade ante o pobo. En España, o caso máis escandaloso foi a manifestación dos maxistrados do Tribunal Supremo en contra do proxecto de lei de amnistía que estaba en proceso de aprobación no Congreso.

Sen embargo, a corrupción económica é un mal menor na perversa civilización da humanidade. Se o comparamos con outros males, preguntámonos: como é posible que un só individuo posúa riqueza equivalente o 43% da poboación mundial? Como é posible que os países mas progresistas, democráticos, libres e cristiáns permitan as matanzas de inocentes vítimas dun asasino de masas, que dirixe a nación de Israel?

Conclusións: o fracaso da educación en valores é o fracaso da ética e o triunfo capitalismo, que asiste, como Pilatos, a execución da sentencia do Sanedrín.

A cuadratura do circulo é, simplemente , unha metáfora.