Parroquia de Santa Teresita de Lixeus

A Santa Misión foi un instrumento creado pola Igrexa católica para afondar o proceso de re-cristianización dos fieis.

A pesar de contar cun enorme poder cultural, político e social na posguerra, deseñouse este tipo de misión relixiosa co propósito de reforzar a evanxelización do pobo español.

O moderno templo de Santa Teresita de LIxeus do Vinteún xurdiu trala celebración da Santa Misión do ano 1956, sendo construído a finais da década do 1950. Sabemos que a finais do mes de agosto do ano 1958 as obras atopábanse a punto de rematar segundo os arquivos da veciña parroquia de Santiago das Caldas, non chegando á funcionar como parroquia ata o ano 1969. O templo o construíu a empresa Cachafeiro baixo a supervisión do crego Rafael Pato Movilla, sendo ergueita nun solar situado aproximadamente a cincuenta metros da avenida de Santiago; o citado solar asentado sobre unha lixeira prominencia do terreo foi xentilmente doado pola familia González Diéguez, propietaria do pazo das Eiroás.

Don Rafael Pato Movilla foi o encargado das labores da edificación desenroláronse case sen interrupción a pesares da falta de materiais, ó que se sumou certas dificultades de carácter técnico sendo a empresa Cachafeiro a encargada da realización das obras que supuxeron un custo aproximado de 500.000 das antigas pesetas aínda que, na realidade e con toda posibilidade, o desembolso total da obra superou ó millón das antigas pesetas.

A nova parroquia baixo a advocación de Santa Teresita comprende os barrios das Tapias, Guizamonde, Covadonga, Oíra e Peliquín, é dicir, un territorio segregado das parroquias de Santiago das Caldas e Cudeiro.

O acceso ó templo realízase mediante unha porta rectangular figurando por riba un sinxelo rosetón en forma de cruz solar enmarcado por un arco composto de tres arquivoltas formado por dezasete doelas; posúe un torna chuvias sobre a porta de acceso, cubrindo o templo exteriormente mediante un teito a dúas augas. Resulta interesante a presenza da torre campanario con base cadrada composta por dous andares separados por sinxelas molduras e coroada cun teito tamén a dúas augas.

O interior do templo, de planta rectangular e basilical, componse de tres naves cubertas de viguetas de formigón a proba de incendios; as dimensións o mesmo é de corenta metros de largo por quince de ancho, realizado integramente en granito do país que permite a folgada concorrencia ó mesmo tempo dunhas tres mil persoas. A sinxela capela maior do presbiterio, de base trapezoidal, é de tipo austero atópase presidida por un Cristo Crucificado asentado sobre un panel rectangular de madeira acompañado a ambos lados dunha talla da Milagrosa e san José; no centro baixo a talla do Cristo sitúase o sagrario custodiado por dous anxos. No muro frontal da nave do Evanxeo destaca un retablo, de corte neoclásico, formado por tres rúas e rematado por sensos xarróns e un frontón sobre baixado sobre o centro sostido por columnas de fuste liso apoiadas sobre bases rematadas por capiteis corintios. O retablo o preside a pouca coñecida talla de santa Teresa de Liseux acompañada da imaxe da Inmaculada Concepción maila devota Virxe de Lourdes e santa Bernardina Soubirous, en porcelana ou cerámica esmaltada. 

Na nave da Epístola figura outro retablo máis pequeno co anterior que contén unha talla do Sagrado Corazón acompañado das imaxes de san Antonio de Padua, Virxe do Carme, santa Rita de Casia e santa Lucía de Siracusa.