O prezo e o valor dun gol

Tiña a esperanza de presenciar a final da Copa Mundial de fútbol mediante o enfrontamento entre España e Estados Unidos, porén o equipo americano non pasou dos oitavos de final para o meu desgusto. Gozaba coa certeza de que a nosa selección nacional vencería ao conxunto patrocinado por Donald Trump, quen mesmo interveu nunha decisión arbitral poñendo en escena a imaxe ideolóxica de Benito Mussolini no mundial de 1934 celebrado en Italia. Mussolini encheu a súa selección con xogadores oriúndos de Latinoamérica netos de italianos (tomen nota Abascal e Feijóo) e ordenoulles “vencer ou morrer” para maior gloria do fascismo. O equipo actual de EEUU estivo dirixido por un arxentino, Mauricio Pochettino (inmigrante de luxo), sen alcanzar o pódium e sen que o perdón da tarxeta vermella ao dianteiro Folarín Balogun (fillo de migrantes nixerianos yoruba), imposto por Trump, servise para vencer a Bosnia-Herzegovina. Caeu EEUU e eu quedei coas ganas de ver o presidente do mundo, sentado xunto a Felipe VI e a Pedro Sánchez, encaixar un gol tras outro e logo entregar a copa ao capitán español. O valor político e social de semellantes goles, non só pasarían á historia pola súa importancia deportiva, senón tamén pola humillación social e política que Trump merece.

A frustración neste deporte non nace nin da falta de deportividade nin da intelixencia individual

Non son afeccionado aos espectáculos deportivos, ao negocio e á fanfarra que representan, con todo vin de bo grado todos os encontros nos que competeu España neste mundial para ricos e mesmo me entretiven presenciando os cuartos de final entre Arxentina contra Suíza e Francia contra Marrocos, do que deducín que o triunfo sería para a selección española. A touro pasado é doado prognosticar, pero desde a miña ignorancia técnica o xogo de Francia era moi inferior ao español. O de Arxentina, raposeiro e puxilista, non tería espazo fronte á perfecta planificación, bo facer e serenidade dos profesionais dirixidos por Luís de la Fuente. Cos franceses tiven a sensación de que xogaban para o lucimento, que non se produciu, de Kylian Mbappé, personaxe que me cae ben. Os arxentinos regateaban para maior gloria de Messi, un tipo ben ponderado no medio da xungla dos seus, que tampouco conseguiu poñer en escena a súa sabedoría deportiva. Sentino por el no último acto do seu teatro vital. O fútbol é así, di o devandito intelectual, válido para quen gana e para quen fracasa.

A frustración neste deporte non nace nin da falta de deportividade nin da intelixencia individual, redúcese á consecución ou non dun gol, xa sexa pola destreza duns ou polo erro dos contrarios. O gol final, como desfrutamos neste campionato e gozamos en 2010 grazas ás pericias de Ferrán Torres e Andrés Iniesta, representa a gloria de quen propina o “patadón’”e consegue para o resto o premio ao esforzo colectivo, incendia o orgullo da afección e colma as arcas do gran negocio do espectáculo. Infinidade de veces pregunteime canto vale e cal é o prezo dun gol segundo quen o logra. Gustaríame saber que cálculos fai un clube cando ficha a un goleador e logo na conta de resultados coñecer a canto lle sae o prezo de cada gol conseguido. Son tantos os millóns barallados que a miña calculadora explota coa mesma decepción que vostede e eu experimentamos ao dilucidar de onde vén o prezo da luz ou do gas.

Con todo, o valor dun gol é infinito, aínda por riba do prezo. Tanto que Torres agradeceullo máis ao seu Deus que á súa sabedoría ou á sorte. En Foyos, o seu pobo natal, farano fillo predilecto e, como Iniesta en Fuentealbilla, nas súas rúas permanecerá glorioso eternamente.