Sacrificio paternal

O outro día lin unha entrevista que un periódico deportivo lle fixo ó xogador de Salceda de Caselas, Denis Suárez. Falando do seu periplo deportivo (pasou por varios equipos, incluído o Celta e dous ingleses), salientou, por suposto, o sacrificio dos pais por levalo a adestramentos e marchar con el a todas esas cidades polas que pasou. Mesmo me emocionei cando comentou que os seus pais o pasaran mal en Inglaterra: dunha pequena vila na que só falaban galego a un país descoñecido no que había que usar o inglés e do que non sabían nin dicir ola.

O sacrificio dos pais polos fillos deportivos. Ou calquera outra actividade. Un tema que dá para miles de historias e centos de películas ou libros. No caso de Denis Suárez (hoxe xogador do Alavés) e de todos aqueles que conseguiron un nome en calquera deporte, que chegaron a, máis ou menos, trunfar... bendito sacrificio!

Mesmo me emocionei cando comentou que os seus pais o pasaran mal en Inglaterra: dunha pequena vila na que só falaban galego a un país descoñecido

Porén, sabemos todos que tan só conseguen chegar uns poucos, uns privilexiados. Que polo camiño quedan milleiros e milleiros de deportistas dos que non sabemos de tal sacrificio paternal e maternal. E tamén se sacrificaron por eses fillos. Sen recompensa.

Eu mesmo teño dous que se levan un ano e dous meses. Durante un tempo adestraban xuntos. Despois, cando ía cada un polo seu lado, eu víame como marioneta, como monicreque dun lado para o outro. Feliz, si (mentres adestraban, eu gozaba lendo e escribindo), pero había que ir aínda que non apetecese (e había que aparcar). Cando coincidían nos horarios, aquilo xa era máis que andar ás carreiras. E sen recompensa. Pero polos fillos danse cen mil voltas e máis, sen importar que se fale tan só do sacrificio dos escollidos.