Santalices ten

Espero ser quen neste artigo de expresar todo o que Miguel Ángel Santalices Vieira aportou nesta década ao noso sistema político. Espero facelo sen trufar esta columna da máis que simpatía e amizade que nos profesamos e das moitas vivencias compartidas. Falarei “stricto sensu” do seu perfil: ninguén o ten mellor para desempeñar o alto cometido que o pobo de Galicia lle ten encomendado. E penso, para empezar, que Miguel é vocacionalmente Presidente do Parlamento. Outros teñen outras vocacións pero non coñezo a outra persoa que encaixe mellor no cargo que exerce con tanto acerto. Feijóo antes e Rueda despois elixiron moi ben.

Galeguista dende o berce, mamou a tolerancia e o respecto dende cativo na súa familia. Espazo onde recibíu finezza de carácter da súa Nai e sabios consellos na botica de seu Pai, establecemento que frecuentaban moitos grandes nomes que tanto teñen contribuido á nosa identidade como pobo diferenciado. Posiblemente de seu tío avó Faustino Santalices, referente da nosa música, herdara tamén esa forma de levar a vida, e os debates parlamentarios, onde interpreta á perfección as partituras das competencias da nosa nacionalidade histórica cunha ferramenta que manexa como ninguén: a retranca.

Múltiples exemplos que debuxan a súa rica personalidade, culta, europeísta, humanista…un compromiso tenaz pola mellora da veciñanza, e velaí os moitos recoñecementos colleitados dende ser fillo predilecto da asociación de viúvas a selo adoptivo do concello de Muiños.

Aquel rapaz de Bande que adicou pouco tempo á Medicina que estudou e que entrou con éxito na xestión hospitalaria fixo méritos sociais e votos, nunca mellor dito, para incorporarse á política en 1997, sempre en candidaturas ao noso Parlamento. Un grandísimo voceiro en materia de sanidade, capaz de convocar ao consenso e co diálogo como bandeira, sempre valorado positivamente polos seus adversarios. Un Doutor da política. Tiven a honra de compartir escano con él e que me sustituira na vicepresidencia da Cámara lexislativa, movemento que propiciou o primeiro Parlamento con maioría absoluta feminina. Todos os que o coñecemos somos testemuñas da súa facilidade para empatizar e relaxar unha situación tensa con algunha anécdota acaída que sempre provoca o escenario perfecto para o acordo.

Estar con él no cuarto douscentos tres do sanatorio do Centro Galego de Bos Aires onde morreu “o inmorrente” Castelao ou interpretar o himno galego de xeito espontáneo con representantes de tódalas forzas políticas parlamentarias no vestíbulo de entrada son momentos que fican para sempre na miña memoria. A súa reacción no hemiciclo no desvanecemento do Presidente Fraga é outra pasaxe para non esquecer. Múltiples exemplos que debuxan a súa rica personalidade, culta, europeísta, humanista…un compromiso tenaz pola mellora da veciñanza, e velaí os moitos recoñecementos colleitados dende ser fillo predilecto da asociación de viúvas a selo adoptivo do concello de Muiños.

Un referente para os colectivos sociais e tamén para os máis vulnerables, liderando con eficacia grandes logros para todos como foi a consecución da unidade de hemodinámica para Ourense. Simboliza o político vintecatro horas e todo terreo, sempre disposto a acudir onde sexa necesario e con consellos que amosan o seu criterio político, respectado como poucos. Humilde en grao máximo e cunha gran capacidade de adaptación a tódolos escenarios, esté nunha manifestación co pobo ou compartindo acto oficial co Xefe do Estado. Mención aparte merecen o seu vencello co Arte e cos artistas (Xaime Quessada en primeira liña) en incontábeis exposicións e proxectos culturais que foi quen de levar adiante e tamén a súa aposta persoal de abrir o Parlamento á sociedade galega facendo que nos pertenza aínda máis.

Dez en inglés dise ten. Dez anos de Santalices Presidente. E Santalices ten. Ten equidade, ten moderación, ten responsabilidade, ten equilibrio e ten lealdade dabondo ás persoas e ao territorio. Seguíu a estela das virtudes dos que antes exerceron a presidencia bebendo das fontes da nosa historia parlamentaria, incluido o “pasou o que pasou” do ilustre xurista Iglesias Corral, e aprendendo doutros mestres da retranca como o seu admirado García Leira. O diario de sesións, videoteca incluida, recolle fidelmente as virtudes da súa presidencia, a palabra xusta no momento preciso, un modélico exercicio de defensa dos intereses de Galicia.

Teño claro que é un dos “bos e xenerosos”. E teño tamén claro que Teruca é unha porcentaxe moi importante da súa grandeza. Nestes dez anos é de xustiza recoñecer a súa arbitraxe da política galega. Darlle a noraboa por tódolos seus éxitos, que son os de todos. Pero tamén darlle a Noraboa ao Parlamento de Galicia por contar cun Presidente como Miguel. Un dez. Parabéns.