Un soño americano á europea

Entre os deportes máis retratados polo cinema está o baloncesto, xunto co boxeo e as artes marciais. En tempos recentes, non podemos esquecer as magnificas dúas tempadas da miniserie de ficción “Tempo de victoria” - dispoñible en HBO Max – a serie documental “El útlimo baile” de Netflix sobre Michael Jordan e os Chigado Bulls ou outra serie de non ficción, “Celtics City”, estreada o ano pasado en HBO Max. Non sempre o drama deportivo está directamente relacionado coa competición. O filme de Ben Affleck, “Air” (2023), por exemplo, vai sobre a historia da creación da marca de zapatillas Air Jordan. En “Air” a competición trasládase dende as canchas aos despachos, entre axentes sen escrúpulos, empresarios visionarios, xuntas directivas, consellos de administración e departamentos de marketing. Outra película que trata directamente estes aspectos menos visibles do baloncesto é o último filme do director francés Anthony Marciano.

Marciano demostra unha vez mais o seu talento pola comedia, pero o gran mérito do filme recae sobre as boas interpretacións de Jean-Pascal Zadi e Raphael Quenard

“El sueño americano” trae inspiración da historia real de Bouna Ndiaye e Jéremy Medjana, os fundadores de Comsport, unha das axencias más influentes do baloncesto francés e internacional. A película é unha dramedia que conta sobre os comezos dos axentes. Inicialmente, os dous eran uns afeccionados ao baloncesto. Jérémy, estaba atrapado tras o mostrador dun videoclub en Amiens, mentres Bouna era limpador no aeroporto de Orly. Sen contactos, sen diñeiro e cun nivel de inglés moi baixo, ninguén prediría que acabarían como uns representantes de renome na NBA. Pero grazas á paixón absoluta polo baloncesto, a unha inquebrantable amizade, e a un olfacto especial para captar talentos sen explotar, conseguiron abrirse pouco a pouco camiño no sector. Despois de coleccionar un desastre tras outros, unha débeda máis grande ca outra, conseguiron colocar a xogadores como Evan Fournier, Ian Mahinmi, Rudy Gobert ou renegociar o contrato de Nicolas Batum cos Portland Trail Blazers en 2012 por 46 millóns de dólares durante catro anos – un dos seus logros máis importantes.

Marciano demostra unha vez mais o seu talento pola comedia, pero o gran mérito do filme recae sobre as boas interpretacións de Jean-Pascal Zadi e Raphael Quenard. A química entre os dous protagonistas é verdadeiramente especial. Así que é moi fácil simpatizar por eles e deixarse levar polas súas aventuras.

“El sueño americano” é unha película moi entretida, agradable e de bos sentimentos. É cine popular, pero no bo sentido da palabra. Non é un filme que adoza a realidade, simplemente faia máis levadía.

O título é case unha reinterpretación do concepto clásico do soño americano. Os protagonistas desta historia no renuncian as súas orixes e tampouco aos seus valores para facerse un oco no mercado da NBA. É mais ben un ‘soño americano á europea’. Os esforzos, sacrificios e dedicación que teñen que asumir para entrar no mercado estadounidense, non os converte en empresarios sen escrúpulos. Quizais este sexa a mensaxe máis contundente – e positiva - que transmite o filme.