A verdade

Sócrates é amigo meu, pero son máis amigo da verdade’ (Aristóteles). ‘Os feitos non deixan de existiren só porque sexan ignorados’ (Huxley). ‘Quen busca a verdade corre o risco de atopala’ (M. Vicent). ‘O home é o ser que necesita absolutamente da verdade e, á contra, a verdade é o único que esencialmente necesita o home, a súa única necesidade incondicional’ (Ortega y Gasset).

Se prestamos atención aos políticos españois, pronto descubrimos o baixo nivel dialéctico e intelectual; catro anos de campaña electoral proferíndose descualificacións. O pobo desconcertado pensa, como dixera Don Quixote: ‘A mentira é mellor canto máis parece verdadeira, e tanto máis agrada canto ten máis do dubidoso e posíbel’.

En realidade a indiferencia que se comeza a sentir polas eleccións en varios países non é testemuño, nin moito menos, da perda de interese das masas pola vida política en xeral. Non é senón unha protesta contra a política, a desigualdade dos medios imperialistas, contra un sistema no que compiten na escena política partidos burgueses que non se diferencian, no fondo, os uns dos outros, xa que non representan senón a diversos grupos do capital monopolista. A desilusión das masas, o seu desengano da posibilidade de acadar a democracia que en certo modo frea a burguesía, néganse a daren apoio coa súa participación, as accións políticas dos imperialistas, constitúen un paso adiante polo camiño do espertade. A implicación dos grandes sindicatos neste organigrama capitalista é como o que dixo: ‘mañá verémonos’. Coa súa política de reformas laborais, sen opoñer resistencia imos de cabeza cara a escravitude por débeda, como na antiga Grecia.