Xesús Alonso Montero. O candil e a palabra

O alén se vai o bailador que danzaba coa palabra ó son do vento. Ela, deixábase agarimar, pois sabía ben que estaba ante o mestre, o orador, o soñador, ante a luz do seu candil, encandilada. Nos seus brazos voaba libre, pluma e pomba, trazando as ondas máis salvaxes e as máis rexias, as máis populares e as máis cultas. Sublimes sempre. Pois tiña o falar do seductor, a gracia do bendecido, o verbo do creador, o acento poderoso do que respira excelencia.

Meu querido profesor, cantas lembranzas nos quedan! Cantas veces te esperei no Liceo sentada onda a porta xiratoria para que a túa voz comprometida e sabia nunca me faltara. Alegrábaste ó verme -sabías que eu estaría alí, sen falta- e viñas cara min sorrindo e iluminando o Patio de Columnas coa túa presenza. Pasaches a vida falando doutros, estudando ós grandes, venerando os patriarcas ós que rendemos culto. Con memorables discursos adornaches a súa vida e obras. Cada composición era analizada con precisión quirúrxica, cada verso espido ante todos os que quixemos ver a esencia que gardaba oculta, cada frase degrañada, diseccionada e aberta de par en par como porta franca á alma, ó corpo e o espírito do autor. Desencriptado o sentir, descifrado o contrasinal, comprendido o código que convulsionaba a emoción artística. Xamáis che pagaremos tanto afán.

Aquí seguiremos avivando os recordos, como brasas na fogueira do lar. Que tertulia celestial vos espera, anxiños!

Meu admirado profesor, cantemos xuntos aquela canción que tanto che gustaba. O poeta descoñecido, diluiuse entre grandes literatos no éter do pobo,todo nace da nosa xente, da fala desta terra, a dos humildes que creba corazóns con delicados fíos.

-“Nena que vende-las peras, cantas che mandaron dar?

-Para ti, meu queridiño, non mas mandaron contar.”

Dixeches, consternado: -Hai que querer moito para escribir esto.

O amor viña doutro sitio, doutra eira, sen medida nin mandados, verdade mestre?

Gardo no meu corazón para sempre a calor da túa man -fervente escribidora- e o ritmo acompasado do noso baile naquela tarde de agosto ante o Carballo de Padroso.

Meu querido profesor, alá te vas, meu bailador. Alá, ó teu reino, onde non hai deuses nin clases. Alí chegarán todos a renderche honores, Rosalía, Otero, Celso Emilio, e os nosos Víctor Campio, Ananín, Marcos Valcárcel... e tantos outros, para facerte a ti o protagonista desta lenda, a dos que formades o Parnaso das nosas Letras. Aquí seguiremos avivando os recordos, como brasas na fogueira do lar. Que tertulia celestial vos espera, anxiños!

-Vide todos, chegou o Suso de Ventosela. Hoxe a oratoria sabe a filloas, a papas, a mazás asadas e viño do Ribeiro. Vide, mociñas que ó lume do seu falar beberedes os ventos. Ó lume do seu candil dorme a palabra, encandilada.