Cristina Jurjo Santana, turista de Barcelona: “Xinzo apórtame unha tranquilidade e seguridade que non teño nunha gran cidade”

Cristina Jurjo Santana (Barcelona, 1969) garda un gran vínculo coa Limia. Malia nacer na capital catalá, de moi pequena trasladouse coa súa familia a Santa Ana (Sandiás), onde transcorreu a súa infancia e a primeira mocidade despois tamén en Xinzo. Aos 16 anos regresou a Barcelona para completar os seus estudos e desenvolver unha traxectoria profesional como secretaria e administrativa. Hoxe, afectada por unha discapacidade visual severa, atopa en Xinzo o seu refuxio de paz, seguridade e reencontro coas amizades.

Pregunta. Que lembra da vida na Limia e cando marchou a Barcelona?

Respuesta. Crieime entre Santa Ana e Xinzo; de feito, miña nai tiña un bar no barrio de abaixo. Aquí pasei a miña infancia xogando no adro e na rúa cos amigos de toda a vida. Aos 16 anos, cando cursaba terceiro de BUP, tocoume volver a Barcelona coa familia, pero os recordos daqueles anos na Limia quedaron gravados para sempre. En Barcelona estudiei Administrativo e traballei toda a miña vida de secretaria en diferentes sectores, desde empresas de inxeñería, ata axencias de márketing e comunicación. Aínda que fixen alí a miña vida, nunca perdín a conexión con Galicia: tódolos veráns e en Nadal procuraba volver para visitar a familia e os amigos. Miña nai, de feito, cando se xubilou decidiu regresar a vivir a Xinzo, o que fixo que o vínculo fose aínda máis estreito.

P. Agora pasa máis tempo aquí na Limia. Que lle ofrece Xinzo?

R. Apórtame moitísima tranquilidade e seguridade. Por mor da miña limitación visual, nunha cidade grande como Barcelona resulta moito máis estresante desprazarse. Aquí teño a autonomía de poder moverme cunha tranquilidade e unha seguridade enormes. A xente é moi aberta, teño os meus recordos de infancia e reencontrome coas amizades de sempre. Sinto que son de aquí e de alí ao mesmo tempo: sinto as raíces galegas, pero tamén me sinto barcelonesa porque pasei alí a maior parte da miña vida.

P. Como está sendo a súa estancia este verán e como ve a vila?

R. Estou desfrutando das amizades e da calidade de vida, da gastronomía, do clima, moito mellor que o mediterráneo no verán. Este ano, por exemplo, podo camiñar moito máis tranquila pola gran travesía remodelada, o cal para min, coa miña limitación visual, é un alivio e un avance enorme en accesibilidade. O ano pasado paseino peor para desprazarme, polas obras da avenida de Ourense, pero este verán podo pasear sen ese problema. Desfrutao do tempo coa xente e da paz que se respira aquí.