Xinzo tivo a honra de nomear fillo adoptivo a Gonzalo Iglesias Sueiro

O acto de nomeamento como fillo adoptivo de Gonzalo Iglesias Sueiro era ás 11,30 horas, pero moito antes o auditorio “Ángel Cocho” da Casa da Cultura de Xinzo de Limia estaba xa ateigado. Alí había amigos, familiares, representantes políticos do seu partido, pero tamén doutros. Ninguén quería perder a homenaxe dunha das figuras máis senlleiras e salientables da historia do pobo.

Porque o acto non só serviu para honrar o Iglesias que foi alcalde, profesor e director de colexio de Xinzo, senón tamén un dos seus habitantes máis queridos. Iglesias Sueiro subiu ao escenario emocionado, preludio de dúas horas de afecto, lembranzas e repaso a unha traxectoria exemplar nos eidos en que deixou a súa pegada: o educativo, o cultural e o político.

Alén disto, Gonzalo Iglesias colabora co xornal La Región dende o ano 2002, sendo unha das súas voces máis eruditas e preclaras, “que ilumina os sábados co seu artigo”, como apuntou o profesor Delfín Caseiro, quen tomou a palabra en primeiro lugar.

A continuación, o alcalde de Xinzo, Amador Díaz, mencionou que “con el aprendín a servir con humildade, honestidade e determinación”. O concelleiro de Cultura, Carlos Gómez, afirmou que este era un “acto de xustiza”, e pasou a enumerar os aspectos máis destacados do expediente de honra levado a pleno o pasado 19 de abril, e que foi aprobado por unanimidade.

Seguidamente, proxectouse un emotivo vídeo con imaxes que repasaron non só a vida e carreira de Iglesias Sueiro, senón tamén a súa intimidade familiar, con fotos dalgunhas das súas viaxes, sempre na compañía da súa muller Lola e dos fillos, Gonzalo, Yabsera e Yibela.

A laudatio correu a cargo de Xesús Alonso Montero, amigo persoal do homenaxeado “dende o ano 1968”, catedrático de Lingua Galega e expresidente da Real Academia Galega. Montero non se esqueceu dos que “xa non están, Carlos Casares, Camilo de Dios e Antonio Rodríguez”, antes de insistir en que “é dificil atopar no xornalismo español artigos tan luminosos e aliñados coa causa do progreso, a dos máis desfavorecidos, como os do ‘vello milenario’”.

Díaz e Gómez fixeron entón entrega a Iglesias Sueiro da medalla conmemorativa e do título de “fillo adoptivo” da vila, poñendo en pé aos presentes, que se ergueron nun aplauso sincero ao antigo mestre e dirixente socialista.

E chegou o momento por todos agardado. Gonzalo Iglesias, xa “adoptado” pola vila á que chegou no ano 1975, pronunciou un discurso de fonda humanidade e coa retranca que o caracteriza. Afectado polo párkinson dende hai varios anos, Iglesias arrancou as risas ao pedir perdón por ser “peor orador do que antes”. Procedeu a agradecer a tódolos implicados acto, entre os que salientou a Alfonso Carlos Lois, principal promotor. Iglesias non quixo esquecerse de ningún “amigo nin compañeiro, tampouco dos que quedaron polo camiño”.

Iglesias Sueiro tirou de memoria para recordar a “militancia contra o franquismo”, que ilustrou con varias anécdotas. Parafraseando a Neruda, o exdelegado de educación da Xunta no goberno bipartito confesou que “eu vivín intensamente: aos 18 anos xa era mestre, e compaxinaba a vida educativa coa loita contra o fascismo, que tanto dano facía”.

Por último, mencionou a seu fillo, a quen quere “pola vida”, e ás súas “marabillosas” fillas. Entre aplausos de admiración, Xinzo deu a “benvida” a un dos seus cidadáns exemplares, demostrando que a historia das vilas constrúese con personalidades únicas e irrepetibles, benqueridas por todos, como a do “novo” limiao don Gonzalo Iglesias Sueiro.