Ceres 1894, pequeno faro cultural

Ourense, cidade de fonda tradición cultural, vive hoxe un proceso evidente de desmoronamento. As institucións, que deberían ser motor e garante da vida cultural, parecen actuar como se a cultura fose un luxo prescindible. O resultado é unha cidade máis pobre en ideas, en creatividade e en oportunidades, un lugar onde os espazos para a arte e o pensamento se encoan, e onde a vida cultural perde o seu pulso no día a día. Como dicía André Marois, “a cultura é o que queda despois de ter esquecido o que se aprendeu”. En Ourense, parece que a cultura tamén se esqueceu.

Fronte a este panorama, xorden pequenas luces que manteñen acesa a chama. Un deses exemplos é o Ceres 1894, situado na praza de Saco e Arce. Ao fronte están Mariano e Fátima, dúas persoas que destacan polo seu optimismo, pola súa capacidade de apoiar a quen ten algo que ofrecer e pola súa disposición tanto a falar coma a escoitar. O que podería ser un bar máis no casco histórico converteuse, en pouco tempo, nun auténtico faro cultural da cidade, un punto de encontro onde a vida respira en todas as cores e sons.

O Ceres 1894 leva case dous anos programando unha axenda variada e constante. Polas súas paredes pasaron exposicións fotográficas, de pintura e de cerámica, dando visibilidade a artistas locais e permitindo que o público goce dunha oferta cultural accesible. O seu escenario converteuse nun escenario para a música: alí actúan bandas ourensás, desde grupos novos que buscan abrirse camiño ata músicos máis consolidados. Ese compromiso coa música en directo lembra, como cantaban Los Suaves, que Ourense é unha cidade onde a música soa en todos os recunchos, coma unha pulsación que percorre a cidade.

Dentro dun mes terá lugar a segunda edición dos premios “Millo e Carozo”, de novo impulsada desde o Ceres 1894

Mais a proposta vai máis alá. O Ceres tamén acolle bailes, obradoiros, xuntanzas e debates, así como celebracións de Entroido ou do Samaín, actividades que reforzan o carácter comunitario e festivo do lugar. E, sobre todo, consolidou dous proxectos de gran valor: un grupo de escritura, que cada semana se reúne para crear, debater, mellorar e compartir textos, e un club de lectura, onde unha selección de libros serve como punto de partida para a reflexión compartida. Estes espazos fomentan o diálogo, a aprendizaxe e a participación activa, transformando o bar nun auténtico laboratorio cultural, un lugar onde as ideas nacen e medran en liberdade.

A personalidade deste proxecto vén tamén da propia traxectoria de Mariano González. Leva media vida detrás dunha barra, primeiro no Trampitán, na Praza Maior, onde durante case unha década coñeceu ben aos ourensáns a base de conversacións e momentos compartidos. Agora, co Ceres 1894, decidiu, o ano pasado, dar un paso máis e recuperar unha tradición esquecida: os premios que recoñecen o mellor e o peor de Ourense. Así naceron os premios “Millo e Carozo”, inspirados nos antigos galardóns do Café Isaac, os “Toxo e Morogo”.

Dentro dun mes terá lugar a segunda edición dos premios “Millo e Carozo”, de novo impulsada desde o Ceres 1894. Será unha nova oportunidade para que Ourense mire cara a si mesma, recoñeza a quen suma e cuestione a quen resta. É unha iniciativa que, coma todo o que se fai no Ceres, nace da convicción de que a cultura é algo vivo, que se constrúe día a día coa implicación da xente.

O Ceres 1894 non é só un bar. É un espazo que revaloriza a zona vella sur de Ourense, que ofrece escenario a músicos, artistas, escritores e lectores, e que lembra constantemente que a cultura non é secundaria: é imprescindible. Sen ela, as cidades esmorecen; con ela, renacen.

Por iso, visitar o Ceres é moito máis que tomar algo. É participar nun proxecto colectivo que aposta por un Ourense mellor, máis creativo e máis aberto. Mariano e Fátima demostran con cada actividade que a cultura é o camiño para crecer como sociedade. E se aínda non pasaches por alí, este é o momento perfecto para facelo: porque dentro dun mes, cos premios “Millo e Carozo”, Ourense volverá rirse de si mesma, recoñerse e, sobre todo, sentirse viva.

Ángel Martínez

(Ourense)