Fernando Dacosta en Ourense: "Hai unha mirada crítica respecto ó racismo e a xenofobia"

ENTREVISTA COMPLETA

O artista dramático ourensán Fernando Dacosta, quen coordina a Mostra Internacional de Teatro Universitario (MITEU), concedeu unha entrevista ao xornal La Región. As temáticas que abordou gardan unha relación estreita con propostas estéticas de gran valor social e educativo.

Fernando Dacosta e un dos seús colegas fronte ó Liceo. | Miguel Ángel

Fernando Dacosta (Ourense, 1969) É un actor dramático de gran versatilidade. É coordinador da Mostra Internacional de Teatro Universitario (MITEU) fai 31 anos. A súa grande experiencia sitúao como un observador privilexiado do teatro ourensán e galego.

Pregunta. Que veremos nesta MITEU 2026?

Respuesta. Vai haber vinte espectáculos e, ademais, moi variado, tanto na súa forma como na súa temática. Vai haber danza, vai haber música e vai haber sobre todo moito teatro. E dentro do teatro, aínda que o núcleo da mostra é o teatro universitario, sempre procuramos traer tanto compañías invitadas como grupos profesionais á MITEU.

P. Falemos dos invitados de fora

R. Vai estar unha compañía de Portugal, e despois como países invitados Perú, Arxentina e Palestina, que vén por medio de Teatro del Barrio. Contamos coa presencia especial dun refuxiado cisxordano que compartirá a súa realidade, o que están vivindo alí e como a pesar de todo o horror seguen tendo esperanza. Este ano contaremos coa presencia de Marta Doviro e Paula Carballeira, ambas mulleres moi comprometidas co teatro, no novo espazo “Elas contan”.

P. Que preocupacións éticas trae esta nova mostra de teatro?

R. Hai unha mirada crítica respecto ó racismo e a xenofobia, aos fascismos, e totalitarismos en xeral, e tamén polo auxe do racismo e a xenofobia. O feminismo está tamén no centro do debate porque vai contra o heteropatriarcado e o ultracapitalismo e e dicir, contra calquer poder opresor.

P. Cal é o segredo para manter por 31 anos esta iniciativa?

R. Persistir, chamar ás portas e volver a dicir: “Estamos aquí, se isto interesa pois necesitamos as axudas das administracións”. Hai veces que dis: “Caramba, seremos capaces de continuar?” Pero entón é cando recordas outra vez esas caras de espectadoras e espectadores, de todas esas persoas coas que temos un compromiso.

P. Se vostede tivera que quedarse cun Fernando do pasado, ¿cal elixiría?

R. Co Fernando ao que non lle doía o corpo. Eu agora cando acabo unha función, como xa son maior, dóeme as articulacións, dóeme as costas, teño dores por distintas partes do corpo e ademais necesito coidarme, necesito pensar moi ben o que como antes da representación. Antes non me facía falta iso. Quizais iso pode que o bote un pouco de menos.