A volta á luz

Con cento ún anos, cansiña, caladiña, foise pra o seu fogar, como o lusco-fusco, amodiño. Era unha muller de aldea, desa aldea culta, peneirada de matices, que dá vida ao noso país.

De nena debruzábase na herba e vía brincar un saltón, ou andar unha formiga corre daquí corre dalí, ou zigzaguear unha xoaniña. Estaba convencida de que entendía a fala dos bichiños: “¿Pra ónde vas, xoaniña?”. “Vou buscar pan”. “¿E ti, saltón que tanto brincas?”. “Teño que mirar o mundo dende arriba”. “Ai, señora formiga, moito bule hoxe”. “É que teño que apañar o molime prá casa”.

Aquel mundo dondiño, abrazado de acougo, escachou logo unha e mil veces con rachaduras e dores que lle foron cicatrizando o pel. E cando semellaba que xa non podería sufrir máis, que todo se ía ir tapando de sombra, foi perdendo a memoria, a desta tarde e desta mañá, pero foi medrando a memoria da escola do Patulas e as cancións da República. E así, pouquiño e pouco, foi remanecendo aquela nena feliz, a das formigas e as xoaniñas na Eira de Abaixo, a da ventá pola que a miraba mamá Carmela, a da fonte de Ameneiro e o camiño de Texexe: “Hoxe teño que ir á escola” “¿E non haberá un biscoito pra min?”

Os médicos pensamos que os vellos van atrofiando o seu cerebre e así van perdendo a cabeciña e as máis egrexias capacidades. Non, estamos moi equivocados.

A cousa tén máis trascendencia. Deus deulle á miña naiciña a oportunidade de pechar a porta a anos de dor e escuridade, borrar día a día esa memoria e abrirlle a ventá pra que entrase outra vez a nenez feliz, a da luz máis nidia e alegre, pra poder así, no final dos seus anos, recuperar o sentido máis sinxelo e lúcido da vida. Preparoullle deste xeito o camiño de entrada á casa do Pai do ceo, que onte a estaba agardando pra lle dar un bico: “Eugenia, pasa. Benvida á túa casa, ao teu lar”.