Adeus a Antón Pulido

Co teu adeus “O abrazo”. Despídote coa túa obra sublime na que o corpiño pequeno do neno se ergue para ser grande e o corpo do home forte se inclina para amparalo. Esas mans enormes, formando unha barca de entrega e esas pequerrechas buscando o rostro do ser querido... Pestenexan as cores ó redor, na festa dos pensamentos e emocións, e ante unha choiva de vermellos, azuis, de violetas e ocres, as liñas e os redondeis de trazo infantil aposan sobre un chan amarelo. O esplendor adorna ó amor. Apenas nun trazo percibimos o ardor desta aperta silenciosa. Esa bágoa presentida... ese afecto máis Alá das idades, o neno, o home, o vello. Nós. Ti. Todos.

Hoxe volta otro artista ó alén. Outro trazador de curvas e cores máxicas que xogará connosco entre nubes. Que carismático eras, Antón Pulido! Que voz de tenor te acompañaba! Que capacidade de transmitir o coro invisible que invadía os teus cadros maxistrais! No teu “abrazo” volverei saborear a sutil sensibilidade que te definía. Tan forte como doce, tan grande como neno, tan amplo, tan firme e rotundo como nobre. Tan amigo dos amigos. De educación exquisita e extensa cultura. Don da palabra e da luz. Grazas por todo o teu apoio á Xente do Redor e por as portadas de luxo que embelecen a nosa revista cultural. Grazas por ensalzar o Himno às Letras Galegas que tanto che gustaba cantar. Grazas por tanto talento, mestre. Non poderemos sustituirte xamáis. Bicos ó ceo por ti, noso querido, admirado e brillante artista. DEP.