Xavier Castro
A MESA Y MANTELES
Vida de una trabajadora en una fábrica conservera
Lo sabía. Estaba seguro de ello. Fue leer la noticia y pensar de repente en ellos, en mis amigos Milincho y Ezequiel; 'esto es carne de conversación sabia entre estos dos filósofos callejeros', pensé. No, no me refiero a los resultados electorales de ayer, ya habrá tiempo para analizarlos, y no voy a ser yo quien ahora lo haga. Les hablo de la pionera iniciativa del cercano concello de Allariz para elaborar jabones y otros productos de cosmética a partir de leche de burra. Como lo oyen. Toda aventura empresarial es bienvenida en estos tiempo, pero si además resulta novedosa y vanguardista, si nace de nuestra tierra y es capaz de alcanzar los resultados que su esfuerzo e imaginación se merecen, no tenemos más que dar la enhorabuena a sus promotores. Voy a buscar a mis amigos para ver si... ¡esperen! ¡Ahí llegan! ¿De qué vendrán hablando? Esto no me lo pierdo. Escuchen:
-¡Milincho, qué sorriso levas dibuxando na faciana! ¿Qué pasou, home?
-¿É que non me ves, Zequiel? ¿Non me notas algo distinto, eiquí pola frente? ¡Manda carallo, co que me costou! -Ezequiel lo mira, y a simple vista no aprecia nada raro en el rostro de su amigo, pero no quiere encolerizarlo, así que se hace el despistado-.
-Home, non sei... a verdade é que ando últimamente mal da vista; e a estas horas da mañanciña aínda non...
-¡Leite de burra do país, Zequiel! ¡Leite de burra, cajo no demo!
-¿Pero qué dis? ¡Home, Milincho a bebendo cedo! Mira que a Maruxa vaite dar unha labazada ó chegar a casa ¡eh! ¡Vai con ollo! -Ezequiel olisquea a su amigo por si un posible 'cheiro' a aguardiente puede justificar ese aparente delirio-.
-Que nonnnn, que non estás á moda Zequiel, que laveime esta mañá con xabón feito en Allariz co leite de ese animalciño ¿Oíches? ¡E que pel deixa!, que voy pola rúa e semella que as mulleres miran pra mín e todo ¡E qué boas están todas, rediola! ¡Ay, quén tuvera trinta anos menos, cristo bendito!
-¡Ay, Dios mío, Milincho!, ¿e non terá ese xabón de burra efeitos afrodisíacos deses? Que me vas dun quentiño que mete medo.
-O que pasa, amigo Zequiel é que me tes envexa por non ter esta pel tan lisiña, esta cor tan brillante: ti, que pareces unha uva pasa, que non te cuidas nada, que parece que foras sempre cunha cruz ás costas, tristiño de todo; ¡mens sano in corpore sano!, xa o dicían os sabios, e ¡cánta razón tiñan!
-¡O carallo!, xa xaíu o filósofo éste -Ezequiel pierde la paciencia-, ¡e ti qué tes cos vellos? Seguro que o leite de burra ese vai ben pra todo, pero o que é feo é feo sempre, Milincho, rediós, e non hai máis que mirar pra ti, que eres feo de carallo. Que vería Maruxa en ti, e que ¡non o entendo!, ¡mátasme, e non o entendo!
-Vouche dicir unha cousa Zequiel: a Cleopatra esa, ¿eh?, esa que interpretara a Liz Taylor no cine, ¿eh?, esa bañábase en leite de burra, a por eso levouse a Marco Antonio ó catre, ¿e logo que te creías?
-¡Hala, o que me faltaba!, ademáis de filósofo agora méteste a historiador tamén. E que non tes vergoña. Si a Cleopatra tivera a túa cara, ía ligar moito, si; ¡cas serpes!, porque nin leite nin a nai que pariu á burra arranxan a túa cara, ¡paspamonas!
-Bueno Zequiel, non imos foder a amistade por un xabón, non che parece? Ven eiqué e dame unha aperta, compañeiro!
-Está ben, tes razón. Oíches, ¿e canto te costou ese xabón?
-Ay Zequiel, se o final vas probá-lo, e ti falas de que eu son feo ¡Adonis dos collós!
Contenido patrocinado
También te puede interesar
Xavier Castro
A MESA Y MANTELES
Vida de una trabajadora en una fábrica conservera
Jorge Vázquez
SENDA 0011
El talento que se queda
Carlos Risco
COSAS QUE NO CONVIENEN
Olvidar el gozo de escribir en tiempos de la IA
Editorial
EDITORIAL
Ni más corrupción ni más indecencia
Lo último
"PELIGRO PARA LA DEMOCRACIA"
El PP de Madrid acusa a Pedro Sánchez de atacar al Estado para "tapar su corrupción"
Ataque a Irán
Trump: "Estamos cerca de un muy buen acuerdo"