Anxo poeta

Apareceu Atheán. Non podía ser noutro lugar, en Ourense. A súa mensaxe previa, cordial e afectuosa, citábame na Praza do Ferro, para tomar un viño e falarmos. Alí estiven, desta volta puntual. Chegou encarnado na mesma figura coa que o coñecín, a do estudante de Filosofía, con inquedanzas literarias, Xosé Sorribas. Todo vestido de negro, o rostro picado de variola e uns lentes redondos que lle daban un airiño intelectual. Debaixo do brazo un cartabol. Nada máis vernos, ó pé da fermosa fonte, fundímonos nunha aperta. A mellor maneira de non xustificar nada nin andar con desculpas. Como se fai entre os bos amigos. Fomos ata o Fontefría e pedimos tinto do Ribeiro, acompañado dun salmón afumado; exquisito.

Faise a guerra, e non para reestablecer a paz, a xustiza e a harmonía

Notei no anxo -é dicir, en Pepe Sorribas- un pouso de melancolía. Comezou espetándome unha pregunta. -Sabes ti cantas guerras hai hoxe no mundo? -E, sen darme vagar a consulta no móbil, atallou. -Exactamente corenta e dous conflictos armados activos- Para continuar dicindo, logo. -A mais sonada é a ruso-ucraína, que comezou en 2014, as de Oriente Proximo recúanse a 1948, pero as vedraias, aínda latentes, remóntanse a 1916 e 1918; a irano-kurda e a turco- kurda, cento e pico de anos guerreando. Que barbaridade!!!-

A partir de aí, a nosa conversa foi indo cara ó simbolismo da guerra. O sentimento xeral, desde a antigüidade, os costumes contemporáneos e o aumento das capacidades destrutivas fan dela o azoute universal. A vergoña da humanidade. Triunfa a forza das armas, non a da razón. Outra mentira -apunteille eu a Atheán- é o concepto de que a confrontación violenta para aniquilar ó inimigo vai aparellada á destrución do mal. Faise a guerra, e non para reestablecer a paz, a xustiza e a harmonía. Para incrementar o gasto armamentista, para destruir, asoballallar e eliminar homes, mulleres, nenos...

Para o meu amigo anxo, baseándose nos textos tradicionais do cristianismo, a guerra debera ser entendida, nunha relixión que procura a paz e predica a non violencia -aquilo de poñer a outra meixela- como unha batalla interior. A loita íntima do ben contra o mal. Nese intre, recordeille o da guerra “santa”. Replicoume il insistindo no enfrontamento entre tebras e luz. Púxome como exemplo o “exército de luz”, acuñado por San Paulo. Seguiu defendéndose, como puido, representado, esta vez, por Pepe Sorribas, quen en realidade falaba pola boca do anxo. Mais a realidade dos combates armados materiais implica -alporizado, case berrándolle- que a guerra santa, en calquera das relixións do mundo é un contrasentido intolerable. Unha farsa. Por moito que os soldados e as armas, agora nucleares, sexan considerados de orde espiritoal, na guerra morren -non de morte morrida, de morte matada- miles de miles de milleiros de seres humanos. Boa parte diles inocentres. E dicir, civís, non soldados. O mandamento da lei divina resulta claro; non matarás.

E así foi indo a nosa leria, mollada co bo tinto ribeiro e adobiada con viandas ben sabidas. Chegados a un punto, Atheán botou mau do seu cartafol, abriuno e tirou unha folla manuscrita. Nin de lonxe imaxinaba eu do que se trataba. Era un poema propio. De Atheán, non de Sorribas. Con acento grave e ton modulado, foimo lendo, O meu esforzo de atención, nunha taberna ateigada de clientes barulleiros, pagou a pena. Tratábase dun magnífico texto en endecasílabos brancos, -métrica regular sen rima- cuxa musicalidade me lembrou a épica núa, ó ritmo perfecto, á forza da palabra morna e directa d¨O paraíso perdido de Milton. Púxenme de pé petando as maus. Era unha composición rotunda. Unha peza digna da inspiración e da pluma dun anxo. Atheán, en forma de Sorribas, díxome, en ourensán -Queda coil e acepíllalle algo o galego. Ti diso sabes. Envíamo a este correo electrónico: xsorribas@celestial.net. Apúntao no mantés de papel, sei que odias o WhatsApp- E, con experto desemulo, ergueuse e marchou sen outra cousa. Demoreime un bo pouco coa lectura do poema. Cando erguín a vista, decateime de que Atheán marchara sen pagar. Nin sequera a escote!!!