Apariencias

“E cando xexuedes, non poñades

cara triste, como os hipócritas”

(Mateo 6:16)

Hai unha frase moi coñecida que afirma que “todo entra polos ollos”. Os fariseos eran os eruditos nos tempos de Xesús. Xunto cos sacerdotes e escribas, mandaban nas mentes das persoas e mostraban unha imaxe distorsionada da realidade. O absterse de comida para dedicarse a orar era unha práctica que mostraba unha relación íntima con Deus. Non se trataba dun sacrificio ou unha penitencia que mortificaba á persoa. O Pai, que escoita en segredo, sempre dá a recompensa en público, pero os fariseos xogaban coa hipocresía. Mostaban os seus rostros tristes para que as persoas pensaran: canto fame pasan ao falar con Deus! Esta práctica sigue a estar presente en moitas relixións. Porén o verdadeiro xexún é segredo e persoal, por iso o texto do evanxeo anima a non mostrar aos demáis o que estás a facer. A túa relación con Deus móstrase doutro xeito, isto é, facendo as obras propias da fe que dices que tes. Doutro modo esa fe estará morta e será unha apariencia máis do que no existe no teu corazón.