Ás máquinas e a tomadura de pelo

A tecnificación e informatización están impondo cambios impensables so unhas décadas atrás. A vida non se concibe sin a aportación das máquinas e da tecnoloxía, ata o punto de que o día que perdemos o smartphone quedamos, virtual e formalmente fóra de combate, incapacitados para un montón de cousas cotiáns que se converten en rutinarias ata que o aparello deixa de funcionar. Xa non digamos se o que falla é a conexión a internet ou, como sucedeu o pasado ano, unha avaría no suministro eléctrico deixa a todo un país paralizado durante un montón de horas.

Sin chegar a este último estremo, a diario vemos que unha complicación técnica ou informática pode chegar a amargarnos a existencia. Comunicar unha incidencia, obter información sobre asuntos oficiais ou grandes corporacións de servizos, así como tramitar xestións burocráticas, sitúannos fronte a impotencia ou a desesperación. Todo, porque a resposta está enlatada en programas informáticos introducidos nas canles de comunicación de acceso común, de xeito que si a petición ou consulta se sae do que a máquina ten metido nos miolos, xa está vostede perdido.

O cliente afectado decide enviar un correo electrónico para pedir á baixa como abonado

Un curioso exemplo deses nos que vostede se perde e desespera. Un cliente dunha famosísima empresa de seguridade chama para dar conta do fallo dun mando a distancia. A máquina parlante que lle sae como interlocutor/a vaille dando instrucións para localizar a inquedanza motivo da sua chamada. Resulta que despois de premer varios números como manda a máquina, ningunha das respostas que lle dan teñen que ver co seu problema. Colga e inténtao sucesivamente durante varias semanas chamando a outros números da misma compañía, sempre con idénticos resultados.

O cliente afectado, atragantado coa historia que lle está producindo fonda frustración, ante a imposibilidade de poder falar con alguén de carne e óso, decide enviar un correo electrónico para pedir á baixa como abonado. Resultado: oh, sorpresa, resulta que a palabra “baixa” era a chave automática para que o chamaran repetidamente dende distintos departamentos e lle ofreceran todo tipo de disculpas e, incluso, unha ampliación do contrato con prestacións engadidas a custe cero para o abonado. Nese instante, xa non soubo que lle sentaba pior: se a incapacidade para poder contar o que lle pasaba ou a oferta de servizos adicionais sen custe, que en realidade viña a evidenciar que o estiveran estafando ata ese momento. Definitivamente inclinouse por admitir que os interlocutores e quenes mandaban neles tiñan asumido que él era parvo, xunto co resto dos abonados a tal servizo. E cambiou de compañía.