As netas da Galicia que debe saber

Vivimos épocas de exaltación patriótica, identidades excluíntes e confrontacións estériles. Soportamos ao noso redor conviccións tan vehementes que non atenden a ningunha realidade nin lóxica. Medran os odios e os rexeitamentos, a sensación de diferenza e as tensións innecesarias.

A pesar diso, se algo identifica o noso carácter galego é unha comprensión nítida do que significa sentirse próximo ao diferente. A nosa historia como pobo emigrante e acolledor preséntanos ante o mundo case como unha illa de sensatez. Aí se atopa o galeguismo que nos debería facer sentir plenos: na convicción de que as nacionalidades non se miden polo ton da pel nin se xestionan co interese de provocar polarizacións.

Correspóndenos ser ambiciosos, concibir o país no seu conxunto e afastarnos de quen quere reducilo a unhas poucas rúas e prazas de lugares moi concretos. Galeguismo é ter a mirada aberta.

O galeguismo tamén implica ser firmes ante quen utiliza as identidades como ferramenta de división e ante as voces que hoxe discuten os dereitos das fillas e netas dunha emigración forzosa. Esas voces, de criterio poxable segundo o día e o interese, están moi lonxe do que en Galicia comprendemos con claridade: as persoas están moi por riba dos pasaportes e das bandeiras. Vivimos tempos complexos, si, pero a construción da nosa identidade tampouco foi nada sinxela e, no entanto, saíu adiante. Ese é un legado impagable que nos deixaron e que non podemos desvirtuar.

De nada servirá entender Galicia como un instrumento, como unha arma que orientar segundo o vento que cada semana, cada día ou cada hora veña soprando desde outras latitudes e marque o ditado. Este país non é de ninguén nin está ao servizo dos intereses de ninguén. Galicia é un país para servilo, e non para servirse del.

Sirva este 25 de xullo para lembrar de onde vimos e cara a onde imos. Somos un territorio envexable que vive atenazado por políticas limitadoras e vitimistas, que lle impiden medrar e desenvolver todo o seu potencial. Aí tamén ten moito espazo o galeguismo que debemos impulsar e defender. Correspóndenos ser ambiciosos, concibir o país no seu conxunto e afastarnos de quen quere reducilo a unhas poucas rúas e prazas de lugares moi concretos. Galeguismo é ter a mirada aberta.

Teñamos a convicción de que hai un futuro esperanzador por diante. As xeracións que veñen pulando con forza son xa unha realidade: están cada vez mellor preparadas e son máis tolerantes e abertas. Fronte á tendencia a ser pesimistas co que facemos, tamén aquí podemos sentirnos moderadamente felices por termos contribuído a iso. Cómpre, no entanto, afondar nas súas preocupacións: o emprego de calidade, o acceso á vivenda, o coidado do medio ambiente e o impulso dun mundo cultural propio, que hoxe leva Galicia no corazón, na lingua e nas camisolas que enchen este país e moitos outros.

Esta xeración está formada por netos e netas de galegos e galegas que medraron en condicións máis difíciles que as actuais, pero que tiveron a capacidade de sobrepoñerse. Igual que o fixeron tantas persoas que tiveron que afrontar, ademais, a dolorosa separación da terra, pero que mantiveron e manteñen viva a nosa identidade polo mundo.

Este país multicultural, produtivo e con capacidade para comerse o mundo é o país do que debemos sentirnos orgullosos. Ogallá teñamos unhas institucións á altura, que non o queiran instrumentalizar nin utilizar para outras leas. Ogallá teñamos unha sociedade que mire máis cara ás fillas e ás netas e que sinta, con emoción e satisfacción, que o camiño construído só terá sentido se seguimos poñendo pedras na mesma dirección. Para que tamén se sintan orgullosas as netas da Galicia que debe ser.