Bailando con Alonso Montero ante o Carballo de Padroso

Bailabas co acompasado ritmo do mar, coa pulsión dun corazón vivo e alegre, guerreiro e libertador, xusto e acendido, coa serenidade e firmeza da marea na praia dun tempo eterno. Envolvíate a brisa cun brillo de sereas mentres ondeaba a barca de pedra que será catedral. Apretábasme a man coa mesma dozura e arte coa que cincelas palabras, signos, símbolos, segredos, no Libro dos Enigmas. Emblema e faro, criptografía desta Terra que codificas e descifras cal druída. Sempre é tempo de cantar aínda que chova...!Os amigos saben agardar coa porta aberta. Buscamos o ventre da música para renacer, coma se fora unha nai...

Xiramos nun baile que percorre idades, infancias e loitos, novela, dramas e emoción. Somos planetas na rotación deste cósmico arredor, lar de universos. Un vibrar, un latexo, un campo de estrelas cintileantes. O teu sorrir cristalino, a túa mirada que irradia nobreza, marcan o compás desta danza ancestral. Estamos bailando no Alén porque aínda non nacemos. Un día non moi lonxano, seremos verso, mestre! E alí eu serei aprendiz e ti xa sabio, e espertaranos o son dunha cantiga nas voces dos bardos, baixo a sombra que xoga coa luz agarimosa e sacra do carballo de Padroso. Ti soñabas que falabas con el.

Despois, cando remate a festa, escribiremos os nosos nomes sobre a auga da pía e a moura encantada entregaranos as chaves da Arca Vella que dorme naquela nosa Illa Asolagada.