Bieito Ledo, premio "Celanova Casa dos Poetas"

A Bieito Ledo foille concedido o premio Celanova Casa dos Poetas, quizais por gustarlle enredar co dicionario e coa gramática e saber diferenciar entre “falar e dicir”, quizais por ter saboreado da boca dos seus antepasados as cadencias e sons melosos desta nosa fala ou por sachar na terra da filosofía coa mesma profundidade coa que gavea nas leiras do seu Padroso, pobo que o aclamou como fillo predilecto.

Deambula no Círculo ourensán-vigués, onde tamén se lle considera “vigués distinguido”. Alí xúntase con outros ilustres da terra da chispa, como Xesús Alonso Montero, o fistor que lle canta entusiasmado á súa Ventosela, e Antón Pulido, que imaxina trazos e cores de morriña e emoción, e marca o compás entoando os graves, neste trío maxistral que adornan onde están e namoran falando de Galicia.

-Entre “cavilacións” e “aconteceres” hai que “ir indo” -diranos mentres corta un cacho de empanada para os amigos naquel solpor-.

O seu “reloxo” detivo o tempo na casiña de seus pais, ós que ve subir e baixar as escaleiras e falarlle das cousa de antes. O pai está pedíndolle un vaso de viño “para mollar a palabra”. A palabra de Bieito sabe a saber, a latinismos e raíces cultas que se lle escapan entre frases coloquiais, proverbios, refráns ou contos populares bautizados con ese humor tan galaico, tan noso. Como bo anfitrión sabe acoller e escoitar, aconsellar e esperanzar. Como druida sabe facernos pensar, e poñernos na fina liña que sacode a verdade, a existencia e as lembranzas.

Naquel convivio que compartimos cinco amigos ó redor da súa táboa antiga, falamos do divino e o humano e escoitamos ó mestre de cerimonias nas súas reflexións. Sabedor de que todo dura pouco, escolleu a árbore que tén ó pé da fonte, en terreo paterno, para celebrar cada ano a Festa da Palabra. O carballo de Padroso é o patriarca; a ara, unha pedra, e o templo, a fraga. Rezamos ó falar, ó bailar e ó cantar, honrando a todos aqueles que nos regan a raíz para non secar. A todos os que non deixan que murche o legado. Honra e gloria dos pobos. A todos eses seres lavados na auga pura, esencial na vida e símbolo do eterno.