Cando o camiño de volta se alonga

Dúas voltas. Á Fortaleza de Monterreal, en Baiona. A primeira, por fóra; a segunda, por dentro. Baixo un sol abrasador e unha calor tórrida. E menos mal que, de cando en vez, a brisa do mar facía máis levadía a andaina. E se, por un casual, se levantaba algo de ventada, mesmo daban ganas de exclamar: “Que marabilla”. (En Ourense estaranse chamuscando, cheguei a pensar. Despois, á volta da viaxe a Baiona, xa vin que, seica, estiveran a corenta e dous graos e medio)

Como a calor era inmensa e había que resgardarse un pouco de tanto sufoco, aproveitamos para xantar. Foi a nosa perdición: entre as calores, unha pequena ferida nun pé do rapaz e o bandullo dos dous cheo, pero ben cheo, o asunto tiña que acabar mal. Ou non. Ben podía ser, tamén, a nosa salvación.

Nada de autovías, nin autoestradas, nin velocidades astronómicas. Imos pola Nacional de toda a vida, pola 550

Mellor unha mestura das dúas cousas: que xa emprendemos camiño de regreso a Ourense. Pero, como aínda tiñamos toda a tarde por diante, para que ir con présas? Nada de autovías, nin autoestradas, nin velocidades astronómicas. Imos pola Nacional de toda a vida, pola 550, que, arre demo, cambiou para a 552.

De Baiona, a A Guarda. De aquí, a Tui. De Tui, e xa pola PO-404 e a PO-400, a Salvaterra do Miño, ás Neves, a Arbo... E cando faltaban once quilómetros para chegar a Ribadavia, fixen a arroutada de subir ata A Cañiza. Ou sexa, retroceder un chisco.

Nada, tranquilos: ese pequeno retroceso gánollo despois pola autovía, facendo o que non debería facer. Pero xa nos entraran as ansias de chegar canto antes.

Chegamos sans e salvos. E, nada máis entrar na casa, produciuse o inevitable asalto á neveira, para que un bo cacho de sandía me aliviase a seca que levaba nas entrañas.