Cando o lume vence, ninguén gaña

Galicia non arde, a Galicia quéimana. Non debemos esquecer que detrás de boa parte dos 1.492 incendios deste ano non hai fatalidade, senón acción humana que destrúe. Por iso é imprescindible distinguir a verdade do ruído: saber quen prende o lume e quen o apaga, quen xestiona e quen só critica, quen defende o territorio e quen o usa como escenario.

Falar de incendios cando xa pasaron é cómodo; decidir no medio da noite, non. Por iso, cando discutimos sobre o Pladiga ou sobre o modelo galego de loita contra o lume, en realidade discutimos sobre algo moito máis profundo: sobre quen está e quen non está cando hai que actuar. Galicia estivo. O seu operativo estivo. E iso non debería ser motivo de disputa, senón de orgullo colectivo.

O Pladiga 2025 non nace da improvisación. É a síntese de anos de aprendizaxe, acertos e erros recoñecidos. Un plan que vai máis alá da extinción e que entende a prevención como o único camiño serio. Mellora coordinación, crea novas figuras de mando, integra tecnoloxía, reforza distritos e dignifica o traballo dos profesionais. Sobre o papel parece lóxico; sobre o terreo salva vidas.

Para iso existen orzamentos e milleiros de profesionais preparados antes de que apareza a primeira chispa. Nada diso é improvisación

Hai un dato que ás veces esquecemos: cando o lume vence -porque ás veces vence-, ninguén gaña. Só unha resposta rápida e coordinada evita que o dano sexa irreparable. Para iso existen orzamentos e milleiros de profesionais preparados antes de que apareza a primeira chispa. Nada diso é improvisación. Iso chámase planificación.

E fronte a todo isto, sorprende a lixeireza coa que algunhas voces empregan o lume como arma política. Confúndese a crítica coa erosión, o debate coa desinformación, o control coa demagoxia. Pero o incendio non entende de titulares: apágase con rigor ou non se apaga. E quen queira convertelo nun campo de batalla, debería lembrar que detrás de cada acusación hai miles de profesionais que non merecen ser usados como munición.

O certo é que Galicia está hoxe na vangarda técnica e operativa: UIFO, UDEX, equipos especializados como Batracio ou hidroestáticos; formación continua con máis de 3.500 cursos; un centro de referencia en Toén onde se adestra o que despois salvará montes e aldeas. Iso non é propaganda: é estrutura.

Curiosamente, quen máis denuncia a falta de medios adoita pedir os recursos que só existen grazas á planificación. Critícase o modelo, pero apóianse nas súas ferramentas. Predicar é sinxelo, soster a mangueira, non tanto.

O lume é unha fronteira moral. Criticar é lexítimo, negar o esforzo colectivo, inxusto. Pero a realidade é clara: Galicia está máis preparada que hai unha década, máis coordinada, formada e consciente do que arrisca e defende.

As lapas deixan ao descuberto as sombras, pero tamén revelan as luces. Desvelan quen actúa e quen se agocha tras a crítica fácil; quen constrúe e quen só sinala; quen arrisca e quen opina. Deixa á intemperie a verdade: hai quen decide protexer o territorio con dedicación e orgullo.

Esa é a Galicia real. A que non se rende. A que non culpa, senón que traballa. A que non improvisa, senón que aprende. A que non busca un culpable nos demais, senón unha solución para todos.

Cando o lume vence -porque ás veces vence-, o que queda é a responsabilidade. E esa responsabilidade é a que debe guiar cada decisión, cada orzamento, cada crítica e cada apoio. Galicia non necesita máis ruído. Necesita máis verdade, máis rigor e máis compromiso.

Esa é a Galicia na que creo. Ese é a Galicia que quero seguir defendendo.