Cando a xustiza política chega tarde

O temporal de denuncias de acoso a mulleres por parte de políticos estase convertendo nun escandaloso torrente que non se sabe ata onde pode chegar e incluso levarse por diante a quenes teñen a responsabilidade de velar polo estricto comportamento de respecto ás normas e dereitos de convivencia por parte de subordinados e compañeiros, facendo deixación das mesmas dando amparo activo ou pasivo a golfos aos que se lles confiaron cometidos dos que son indignos.

Contaban os vellos do meu pobo que cando o don Antonio acudiu ao leito de morte do señor Ensí (en sí, nadie sabía que significaba o apodo), feligrés seu, para aplicarlle a extremaunción. Nun momento dado no que este debía responder a unha pregunta do cura, en vez de facelo como pedía o manual, farfullou algo así como “hai que ver como sube a contribución¡”, cousa, evidentemente, allea ao elixir espiritual que trataba de impor o señor párroco. A escena invitaba á gargallada aberta dos monaguillos, pero o trascendente momento para o enfermo e os seus deudos impuxo un digno silencio nos dous acólitos acompañantes do don Antonio.

E cando falou, foi para confesar que sabía dende outubro da existencia do dedo acusador contra o seu compañeiro, pero non fixo nada porque descoñecía á presunta vítima, así como a outras potenciais e, ademáis, Tomé negou a maior.

Senón fose un asunto de extrema gravidade, o desnortado discurso do secretario xeral do PSdeG, ben podía ser tomado como unha brincadeira parecida á descrita. Gómez Besteiro botou dous días e medio sen abrir a boca dende que trascendese que varias mulleres acusaban de acoso a José Tomé, máximo responsable do socialismo na provincia de Lugo; silencio que o cabreo e as protestas de cargos, militantes e simpatizantes traduciron nun clamor insoportable con evidente eco feminino. No tempo de vela, non recabou opinión nin consulta da máxima responsable de Igualdade da Executiva que preside. E cando falou, foi para confesar que sabía dende outubro da existencia do dedo acusador contra o seu compañeiro, pero non fixo nada porque descoñecía á presunta vítima, así como a outras potenciais e, ademáis, Tomé negou a maior.

Podería suceder que o aínda alcalde de Monforte saia indemne deste gran lío na vía xudicial, pero a estas alturas é xa un cadáver político sen posibilidade de rehabilitación. Do que lle suceda, nada vai ser alleo para Besteiro, pois a incapacidade para detectar os efectos da bomba de racimo que lle estoupou diante do nariz poden facerlle correr sorte parecida. Ao mellor, non había posibilidade de evitalo, pois o fogo amigo adoita ser o máis letal; eso, si hai amigos nos partidos, porque cando todos estabamos convencidos de que Sánchez e Ábalos eran algo así como a versión socialista dunha “unidade de destino no universal”, resulta que o primeiro non sabía nada do segundo máis alá da política.