Cara ao final do planeta

Levamos máis de corenta anos vendo como Galicia arde durante os meses de verán. Antes e despois asistimos á desaparición de especies arbóreas autóctonas mentres os territorios se reforestaban con piñeiros e eucaliptos propicios para o lume. Sen moitos fundamentos escoitamos culpar dos incendios aos madeireiros, aos intereses de comunidades de montes, a disputas veciñais, a estratexias partidarias de organizacións políticas, a pirómanos presuntamente vinculados ás brigadas de extinción… lembramos a Romay Becaría mostrando pequenos paracaídas incendiarios e a foto de Feijóo bombeiro usando unha mangueiriña calzado con mocasíns, a policías detendo a anciáns desamparados, a aldeas desertas carbonizadas, a bombeiros accidentados e mortos… A epopea é tan ampla e dolorosa como os miles de argumentos esgrimidos en cada ocasión para saír do paso mentres chegaban as choivas de outono, desmantelábanse as brigadas contra incendios, esquecíase a prevención ou privatizaban os servizos. Todo iso coma se fora unha obstinada lei de vida sen remedio. Con todo sempre intuímos, ademais da incompetencia xestora, o desprezo cara ao hábitat en beneficio de intereses económicos hipócritas e espurios.

Recorro a semellantes exemplos para amosar como os conservadores (do capital, da industria e da especulación) executan políticas ambientais perversas tirando a pedra e escondendo a man

Hai outros moitos pero os incendios forestais son sen dúbida o maior exemplo de atentados contra a vida no planeta Terra desde Galicia. A eutrofización avanzada do Mar Menor na comunidade murciana como consecuencia da agricultura abusiva con fosfatos e nitratos, a inoperancia contra as sucesivas pingas frías ou Dana en València, o desamparo dos humidais en Andalucía, a proliferación de granxas intensivas en Castilla y León, a contaminación do aire en Madrid incumprindo impunemente o límite legal na xeración de dióxido de nitróxeno… Podería continuar enumerando, comunidade por comunidade, como se empezoña o presente e como en realidade envelenamos o futuro dos nosos descendentes. Limiteime a nomear estes territorios gobernados polo PP non por casualidade, xa que en todos os recunchos do país existen malos usos ambientais. Recorro a semellantes exemplos para amosar como os conservadores (do capital, da industria e da especulación) executan políticas ambientais perversas tirando a pedra e escondendo a man. E vén a colación polo paso dado no Parlamento Europeo ao unirse o PP español ás teorías da extrema dereita, deixando de lado aos seus iguais en Europa, para votar contra o Plan de Redución de Emisións Contaminantes do 90% en 2040.

Foi unha sorpresa? Ao meu modo de ver trátase do uso da indolencia reflectido máis arriba e a unha nova adhesión ás teorías de Vox contra o Pacto Verde Europeo, creado co obxectivo de lograr a neutralidade climática para 2050. Longo mo fiades! Por esta actuación parlamentaria teño escoitado dicir que o PP carece de políticas ambientais, que foi unha cesión máis para conseguir o apoio de Vox nas Corts Valencianes, que xa se conforman cun futuro inevitable de irmandade entre Feijóo e Abascal. Todo pode ser, visto o uso do curto prazo empregado para rabuñar o poder sen ensinar ás claras cal é o proxecto de país conservador gardado no cartafol azul de Núñez & Tellado ditado por Aznar. Con esta actuación no Parlamento Europeo o PP dá un paso máis na renuncia para ser un partido centrado e segue poñendo alfombras azuis para que Vox se empodere camiño da Moncloa. Así as cousas estremece comprobar como Núñez Feijóo e os seus venden a destrución do planeta por un prato de lentellas. Supoñendo que os votantes responsables estean de acordo e non lle dean as costas chegadas as eleccións.