O chaleco amarelo

Confésolle ó lector que levo dende a pasada semana matinando polo miúdo sobre o corpo deste artigo. Durante este tempo, as ideas rebuliron na miña cabeza rápidas, moi rápidas -eu diría que, as máis das veces, cunha velocidade de verdadeira vertixe-, impedindo que atopase un fío condutor que fose quen de plasmalas en frases e parágrafos coherentes, capaces de dotar de sentido a aquilo que desexaba expresar. Tódolos que, coma min, se dedican á nobre e valente tarefa de deixa-las súas reflexións por escrito, sometidas tanto ó xuízo de quen as le como á sentenza inapelábel da historia -neste intre acode ó meu maxín o INRI que coroaba a cruz de Xesucristo- ben saben que hai situacións nas que, durante o proceso de creación, os pensamentos xorden cunha intensidade e mais cunha desorde -en ocasións case poderíamos cualificala de caos- que dificulta moito a súa organización lóxica nun texto congruente, sempre que non somos quen de atopa-lo eixe que lles confira a cobizada cohesión.

Foi precisamente ese proceso de procura do guieiro máis acaído para o escrito o que, ó tempo que revisaba polo miúdo unha manchea de novas e documentos co gallo de preparar unha iniciativa parlamentaria, me levou a reparar na internet nunha imaxe de Ana Pontón intervindo na tribuna de oradores do hemiciclo galego; unha escena que vivira había tan só uns días en directo durante a comparecencia na cámara de decisión dos galegos e na que, a petición propia, o Presidente da Xunta de Galicia deu conta da xestión gobernamental da vaga de lumes que sufriu o noso país durante o mes de agosto.

Na devandita imaxe, a voceira nacionalista sostiña, coa man dereita, un chaleco amarelo empaquetado e, polo tanto, aínda sen estrear; isto é, noviño do trinque, como lle gustaba dicir ó prófugo do socialismo galego, Pachi Vázquez. O certo é que no torpe xesto que, na miña opinión, amosaba esa foto, fun quen de adiviñar tamén unha metáfora perfecta do que constituíra a súa verdadeira achega e implicación patrióticas na realidade dun episodio desgraciado para os galegos; un momento crucial no que -máis aló das mobilizacións dirixidas nas rúas e os incendios provocados nas redes (a)sociais- nin ela, nin tan sequera os seus acólitos, foron quen de estrearse botando unha man.

Alfonso Rueda se ben entrou no hemiciclo galego coma o Presidente de Galicia, non é menos certo que o abandonou

Asemade, lembrei como outro chaleco amarelo -neste caso si desempaquetado e moi usado- se me presentara ó longo daqueles días negros baixo a forma dun símbolo que, como adoita ocorrer nestes casos, superaba a súa esencia primixenia e maila súa funcionalidade material de equipo de seguridade. Estoume a referir ó que utilizou Alfonso Rueda durante tódalas xornadas da crise e que, máis aló de ser unha prenda obrigada para determinadas situacións, condensou varias ideas a un tempo: por unha banda, representou unha presenza institucional activa, continua e visíbel, froito da preocupación polo que estaba a acontecer na súa terra; por outra, supuxo a firme constatación da complicidade dun presidente con tódolos bombeiros forestais, brigadistas, voluntarios e veciños, que estaban a lidar coa voracidade dun lume que ameazaba vidas e propiedades e, finalmente, certificou que o liderado dun pobo se evidencia, sobre todo, nos momentos de maior adversidade.

Por iso, hoxe, mergullado nesa mestura de pausa e equilibrio que me proporciona o silencio reflexivo do meu escritorio, penso que aquel día, o do debate a petición propia sobre a vaga de lumes que padeceu a nosa terra no mes de agosto, Alfonso Rueda se ben entrou no hemiciclo galego coma o Presidente de Galicia, non é menos certo que o abandonou, cun chaleco de cor amarela no maxín, convertido nun verdadeiro e firme líder de tódolos galegos.