O sabor da melancolía

Matei o silencio cun berro. Resucitei fotos agochadas e babexei polas corredoiras do desexo. Subín á Perla Negra e naveguei polos mares e océanos da melancolía. A melancolía é o pracer de estar triste, dicía Víctor Hugo. Aínda que non estou triste, a nostalxia ás veces é unha hostia que hai que comer crúa. Menos mal que, como a oblea, deixa un sabor doce na boca.

Despois do berro volveu o silencio. Porque certas fotos deixan a un mudo, pampo, perplexo, atónito; pero tamén bailando sobre a ilusión dunha fantasía ou sobre a rutina dunha esperanza. E se se perde a esperanza, entón si que estamos perdidos de verdade.

Pero aquí sigo, sobre a Perla Negra, intentando recuperar o tempo e buscándome polos recunchos dos espellos. Eses espellos nos que se reflicten as ansias por medio das pingas de orballo que esvaran pola pel branca dunha aventura en tres dimensións. Ás veces, o pasado semella un porto afastado ó que nunca se regresa de todo. Outras veces é unha ferida pequena que continúa latexando en silencio.

Máis tarde, con pachorra, deixarei que a vida sexa tan só un latexo eterno.

Entre o silencio e o berro hai un lapso, un suspiro, un segundo que na memoria se fai eterno. Tempo para debuxar unha fantasía coa música de fondo de Vangelis ou co “Love Me Tender” de Elvis Presley. Entre o silencio e o berro chouta a memoria na procura de instantáneas brillantes, fermosas e cobizosas, coma se o tempo puidese deterse un intre entre os dedos.

Chego a porto, deixo a Perla Negra e métome polas carrilleiras do poema. Ese poema que se debuxa nun espello para reflectir un corpo cheo de poesía. E mentres a noite cae sobre a cuberta, comprendo que hai silencios que tamén saben abrazar.