Un chiste de mal gusto

Ela chámase María Corina Machado. Ela é a principal líder da oposición ó chavismo. A ela déronlle o premio Nobel da Paz. Ela quixo compartir tal galardón con Donald Trump. Este, Donald Trump, é o presidente de Estados Unidos. Este, Donald Trump, leva tempo ansiando, ambicionando, anhelando, arelando, cobizando, degoxando, devecendo e desexando o premio Nobel da Paz.

Hai uns días, ela, María Corina Machado, compartiu con el, Donald Trump, o premio Nobel da Paz... “en gratitude polo seu extraordinario liderado para promover a paz”. El, Donald Trump, bombardeou o país dela, de María Corina Machado. El, Donald Trump, puxo en boca dela que “ninguén na historia merece este premio máis que vostede”.

Quizais sexa o meu entendemento o que queda curto, ou aparvado, ante a actitude dela, de María Corina Machado.

O esperpento acada tal dimensión que un xa non sabe se rir ou levar as mans á cabeza. Entendo -ou trato de entender- que tal merecemento deberá responder ós continuos bombardeos que, el, Donald Trump, realizou non só sobre Venezuela, senón sobre varios países máis, xa debidamente enumerados noutros Pingas de Orballo. Quizais sexa o meu entendemento o que queda curto, ou aparvado, ante a actitude dela, de María Corina Machado. Quizais sexa eu quen non acada a discernir tan elevada postura, tan refinada concepción da paz por parte dunha suposta premio Nobel.

Compre lembrar que o premio Nobel non pode ser revogado, compartido nin transferido a outras persoas, segundo establecen as normas do Instituto Noruegués dos Nobel. Diante disto, só caben dous apuntes finais: que, ela, María Corina Machado, saíu do niño e botou a palla fóra -é dicir, saíuse de nai- ou ben, os do Nobel, a ver se escarmentaron algo e o pensan dúas veces antes de outorgar un galardón que, visto o visto, corre serio risco de converterse nun chiste de mal gusto.