Chove de moitas maneiras

Chove sobre o asfalto xa mollado; negro. Chove sobre os coches que pasan e os que están aparcados; brancos e negros, azuis e vermellos. Chove sobre mollado. E sobre a conciencia duns cantos. E sobre a culpa doutros tantos. Chove sobre a flor do toxo, sobre o raíl do ferrocarril, sobre a memoria dos recordos, sobre os recordos dos mortos... os paseados, os fusilados, os deixados nas cunetas, os empurrados nas pontes, os esnafrados contra os penedos. Chove miudiño, ós cachos; e forte, ós momentos.

Chove sobre a canella da melancolía e sobre a corredoira da nostalxia. Chove pola banda de Laíño e pola banda de Lestrove, pola beira do Arnoia e pola canle do Muíño. Chove sobre os avións e os paxaros, en silencio e con ruído, pola mañá e pola tarde, sobre a memoria palestina e a lembranza ucraína.

Chove en soidade e arroia sobre o barullo. Chove para abaixo e rebota para arriba. Chove sobre un asubío morriconiano e sobre unha pelve rocanrroliana, sobre os ruxerruxes e sobre as carraxes abertas, sobre os axóuxeres e as actuacións incertas. Chove frío. Chove medo. Chove tempo. Chove tristura. Chove gargallada. Choven bombas e guerras. Chove desde a inercia dunha nube negra.

Chove sobre os disfrazados no Samaín (para os tortos) ou Jalogüín (para os entendidos). Choven palabras, e saloucos, e latexos, e sentimentos, e berros, e ouleos, e cruces, e calvarios, e mortos, e enterros, e retrancas, e máis berros. Chove de moitas maneiras.