Cómpre pararse e pensar

Os pobos sangran polas feridas dos seus feridos, daquela (ou desta) xente acoitelada, accidentada, maltratada, mal coidada e encurralada cos máis vulnerables, con nós mesmos, con todos os que aínda teñen ganas e posibilidades de vivir. No artigo da semana pasada, el “choraba como un tolo”, nesta semana as bágoas saen da alma e van directamente para o inferno, do que ninguén sabe nada.

Chamúscanse alí e alí arden como cirios de cera, para recordo de ninguén. Se é o caso, para lembranza das “almas perdidas”, da irmá que morreu preñada de sete meses, do amigo da alma ou do cadelo, “ao que máis quero”. Ao escoitar tanta xenerosidade animal, algúns poñerán en marcha a redacción dun decreto que obrigue á cidadanía a viaxar co ADN da súa mascota, aínda que teña un elevado porcentaxe da coincidencia co seu. As certezas son sempre convenientes.

Parece que o accidente, polas razóns que fose, fixo cambalear a confianza “nunha das redes ferroviarias máis modernas de Europa”.

Ninguén podía imaxinar un accidente ferroviario con tantas vítimas, con tanta dor, con tanta escuridade e tanta penuria, nun camiño sen retorno. Ninguén pensaba nun recordatorio instantáneo dos incumprimentos con respecto a accidentes ferroviarios anteriores, dos que hai unha longa listaxe de espera. Homes e mulleres agardando pola xustiza, polo alivio e polo cumprimento dos deberes.

Dende a órbita política, os máis valentes queren máis valentía, os máis cautos queren cautela e prudencia e moitos queren verdade, claridade, razón e vida. Parece que o accidente, polas razóns que fose, fixo cambalear a confianza “nunha das redes ferroviarias máis modernas de Europa”. Alá vai a tristeza atada e ben amarrada aos ollos, ao corazón e ao mesmo ser dos que choran polas feridas na alma súa e no corpo dos feridos mortos.

Dende esta modesta tribuna xornalística, queremos ofertarlles amizade de verdade ao pobo de Adamuz e de toda Andalucía, a todos os voluntarios e cooperadores para aliviar esta traxedia de morte, impotencia e rabia, e moi especialmente, a todas as vítimas, aos millóns de vítimas da barbarie e da atrocidade. Como di a Tía Manuela, as autoridades deberían pararase e pensar, deixarse de alardear de tanto poderío, de tanto armamento, de tanto negocio, de tanta miseria e camiñar libremente coa xente cara un mundo máis próspero e, xa que logo, máis libre e máis feliz. Amigos, se lles parece, quedamos niso!