O control das baixas laborais

Como saben os meus lectores -malo será que algún non haxa– non me importa pisar charcos. Creo que os que opinamos nos medios debemos expresarnos libremente para que o lector faga a súa propia idea. E o tema, á parte de ser poliédrico, tamén ten espiñas.

A intención do presidente da Xunta de controlar as baixas laborais é un tema complexo. A bote pronto, creo que é unha medida clave na defensa dos dereitos dos traballadores. Porque como sabemos todos, o traballo non desaparece cando hai alguén de baixa, senón que se traspasa aos que ten ao lado. E na marcha normal da sociedade non adoita haber problemas. O malo é cando se abusa. E canto se abusa? Que porcentaxe de mangantes hai acubillados nas baixas que repercuten no traballo dos outros traballadores? Pois non teño datos para saber se é un problema real, grave, ou se é un problema inventado para tratar de vincular á xente máis traballadora coa dereita, pois o de esforzarse, en Galicia, sempre tivo valores positivos.

Lembro o refrán “Na terra deste home, o que non traballa non come”. E na miña experiencia laboral, teño que dicir que a inmensísima maioría do profesorado co que convivín traballaba ben e moito. Pero a unanimidade non existe. E dá igual que sexan médicos, albaneis, policías, fontaneiros, panadeiros... ou xente de baixa. Sempre os haberá dunha maneira e doutra. Pero a desvalorización do esforzo e do traballo é moi perigosa. Lembro a campaña de Yolanda Díaz, cun cartel dun tipo estumballado nunha hamaca, co lema “Trabajar menos, vivir mejor”.

Co acceso universal á información e formación o compoñente actitudinal é clave no éxito

No futuro, seguro, haberá unha semana laboral de tres días -hai que repartir o traballo para que uns non vivan doutros e termos tempo para desenvolver outras destrezas máis manuais- pero é horroroso que se desconsidere a que debe ser a única vía lóxica de promoción social lexítima: o traballo e esforzo, combinado coas nosas capacidades persoais. Porque tamén esa estupidez de que “se te esforzas podes conseguir o que queiras” é só unha fonte de frustracións. Temos capacidades, forzas e vontades distintas, por iso o único que cómpre é amortecer no posible son as implicacións económicas familiares nas distintas promocións sociais.

Pero hoxe, co acceso universal á información e formación -bibliotecas, ensino, redes para todos- o compoñente actitudinal é clave no éxito: a capacidade de esforzo, a intelixencia natural, e o fixarse metas realistas por camiños positivos. Eu non podo ser miss Ourense, nin simplemente muller, pero tampouco vou gañar ningún campionato de matemática e seguirei sendo un afeccionado á historia e a escribir, nunca un gran escritor nin historiador. E tan contento e feliz. Porque un ten que valorar o que ten, máis que fixarse no inalcanzable. E debe valorar o traballo como unha parte fundamental da vida, de realización, de integración social, non como un mal divino no que hai que ter trato cun explotador empresario ou administración inimigo natural e saco sen fondo. E se non quero traballar, pois que me dean unha paga por vivir.

E en canto á nosa saúde e aptitude, hai moitas formas de vérmonos. Hai quen cun catarriño de nada se funde e outros que van a traballar cun brazo roto. Hai médicos que regalan baixas como caramelos e outros que nin que lle vaias coas tripas fóra. E nin unha cousa nin a outra. Autocontrol e control, si tamén. Sempre admirei a Wolfgang Schäuble, aquel ministro alemán -nado en 1942- negociador da reunificación, ao que lle ferraron un tiro na columna o 12 de outubro de 1990 e quedou nunha cadeira de rodas. O 10 de xaneiro seguinte reincorporouse ao seu posto; dicía que non lle deran na cabeza, así que non vía problema en seguir co traballo. A educación para a resiliencia é clave. E un que viña do inferno da II Guerra Mundial apreciaba ben o tempo. E si, no choio vivimos a vida de verdade fóra da burbulla familiar. Con alegrías e decepcións. Como a vida mesma. Sen máis.