Diagnósticos sen solucións

O alcalde de Ourense contoulle hai unhos días aos portavoces dos grupos da oposición o que todo o mundo sabe: o importe do impago a provedores segue progresando con paso firme nos anais da morosidade institucional, que anda xa polos 50 millóns de euros. Tanto, que é posible que cando deixe o posto exhiba unha marca estratosférica que arrumbe e explique os resultados dunha xestión atrabiliaria que converte a xestión municipal nun xogo de ocorrencias cos diñeiros dos cidadáns, coas consecuencias xa vistas.

En canto ás responsabilidades, o rexedor botou man doutro clásico do seu manual de xestión, que consiste en trasladar culpas propias a ombros alleos: nesta ocasión tocoulle ao interventor, aínda que hai que dicir que é un clásico como argumento recorrente na exculpación propia fronte a desbaraxustes varios, aínda que o abano de escudos ten sinalado co dedo á Policía Local, aos bombeiros e a o funcionariado en xeral, segundo o trance que toque. E xa postos, reclama que a solución a aporten outras administracións, así como invita aos acredores a que acudan á xustiza para reclamar o pago das cantidades pendientes de cobro, unha eventualidade que seguramente comportaría imposición de costas a cargo das arcas municipais que, hai que repetilo, se nutren das taxas que obrigatoriamente aportan os cidadáns dos seus petos.

Coa estratexia militante da oposición na exaltación da discrepancia chegaremos a 2027 coa tamén triste marca daincapacidade de 17 concelleiros para acadar un mínimo entendemento que recobre o sentido común.

Como era de prever, a reacción dos responsables dos grupos da oposición foi dura e contundente, na liña de pronunciamentos anteriores sobre este particular e tamén sobre outros que teñen que ver coa gobernanza dos intereses públicos. Cumpriría saber que obxecto ten realmente esa explicitación -sen máis- da constatación do desbaraxuste económico, porque se é unha apelación a que a veciñanza asuma a responsabilidade, estamos apañados, porque significaría que estamos como si andáramos do revés. Os cidadáns depositan cada catro anos a confianza nos integrantes da Corporación para que os representen, asuman a gobernanza e procuren as cotas de benestar máis altas posibles coa correcta e honesta administración dos diñeiros públicos. Son eles os que teñen que facer propostas e tomar decisións para que eso se cumpla e non ao revés.

Coa estratexia militante da oposición na exaltación da discrepancia chegaremos a 2027 coa tamén triste marca daincapacidade de 17 concelleiros para acadar un mínimo entendemento que recobre o sentido común. É unha opción, pero non sen garantías de que os resultados varíen sustancialmente ou -grosso modo- se repitan (a última maioría absoluta no Concello de Ourense data do ano 2003). E entón que? Resignarémonos catro anos máis adicados a sinalar o mal que o fai quen goberna?