Os cruxintes picatostes da democracia

Teño unha mala memoria que xa me está a amolar máis do debido. Fíxense se será mala, mala, mala, que acórdome mesmo do que quixera esquecer. Non de todo. Hailles cousas malas que mesmo é hixiénico que sexan recordadas. Claro que, pra compensar, tamén hai cousas boas que millor ha ser non as ter en conta. En todas partes cocen fabas e na miña, quero dicir que na nosa e común (coma en tantas outras) cocémolas a caldeiradas.

Algunha vez chegaremos ser conscientes de que andamos a repetir comportamentos que, hai nada, mesmo considerabamos ancestrais e, xa que logo, inoportunos e desexablemente arrombados no pozo negro da nosa e particular historia?

Moito me temo que non. A miña mala memoria lévame a recordar os días aurorais desta hoxe bastante deteriorada democracia nosa e, tal comportamento, lévame a intentar transmitirlle ós amigos a necesidade de recuperar aquel noso comportamento colectivo naqueles días aurorais.

Pode ser que o que suceda é que sexa o meu un comportamento algo atravesado, o abondo tendente a aproveitar a máis mínima oportunidade, como pra que, botando man da memoria, lles restregue ós meus esporádicos contertulios o que non queren recordar. Non sei se me estou explicando ou non.

Na pasada fin de semana asistín a dúas longas sobremesas nas que, nunha delas, aboiou a ingratitude coma se fora un chocolate amargo con cruxintes picatostes de pan frito, duros coma croios, ideais pra se levar por diante máis dun empaste dental e o bo humor que reinara, ata aquel xusto momento, a concordia mantida todo ó longo da comida. Iso na primeira sobremesa.

Na segunda delas, na segunda sobremesa, mantida con xentes máis importantes pra min, o que aboiou foi un complexo sistema de razoamentos cos que inutilmente intentabamos, cada un de nós, explicar os pasados e tristes acontecementos vividos no Levante español.

Cando un se atreve cunha longa travesía pola historia (e as dúas longas e nalgún momento delirantes sobremesas versaron ou se relacionaron coa arte de navegar) sabe que os temporais sempre poden ser terribles. A pregunta a formular é simple: Por que a tripulación dun barco supera o mal tempo dunha forma e a doutro zozobra ou non o fai de milagre?

Nas dúas sobremesas houbo todo tipo de explicacións encontradas. Nunha delas produciuse unha ruptura que puidera ter sido evitada. Na outra cada un de nós intentou impoñer a súa visión dos feitos mentres, esa mala memoria miña, me levaba a recordar situacións que millor tería sido que non as recordase. Non quero dicir que os demais non as recordasen, pero si que non as tiveron presentes. A nosa historia colectiva está chea de actitudes coma estas. Por iso non sei se será bo, ou non, ter una memoria coma a miña: Non lles serve pra nada.