Da caste de Quirón

Era un centauro, un ser monstruoso da mitoloxía. Puiden contemplalo ben de preto. Cabeza brazos e peito de home, o resto do corpo e as patas de cabalo. Despois dunha conversa con Atheán, na que tivemos diferencias, o anxo ergueu voo sen se despedir e deixoume só na Insua. Era o lusco-fusco e, nese solpor atordoado, incapaz de poñer orde na miña cabeza, cruzou por diante miña a sombra dun animal que ficou parado, estático, apenas a uns catro metros de distancia. Unha cabra montesa -dixen para os meus adentros- e procurei, como puiden, o teléfono mobil no peto, acendendo a lanterna. Cando a luz bateu no rostro daquel bicho, observei nil unha infinita tristeza que aínda máis me arrepiou. Fun albiscando, logo, o resto daquil ser, metade animal e metade humano, e decateime que era unha besta salvaxe. Escadasí, ollábame cunha pena estraña, unha melancolía nada agresiva, como procurando amparo, pedíndo que o aloumiñase...

Eu alumeando cara a il e o centauro -agora estaba seguro do que era- sen se mover do sitio

As tebras axiña envolveron os carballos e o medo e maila angustia tolléronme os nervios do corpo enteiro. Ateazóuseme a gorxa, obrígándome a forzar a respiración. Ampeaba eu e o centauro seguía alí. Acenando arriba e abaixo cunha lentitude interrompida, só ás veces, polo movemento do seu fendido pezuño esquerdo, rabuñando contra o chau. E así transcorreu un anaco de tempo imposible de medir. Eu alumeando cara a il e o centauro -agora estaba seguro do que era- sen se mover do sitio.

De sócato fíxose noite pecha, e comezou un ruxir de pés nas follas caídas que me obrigou a desviar a ollada de esquerda a dereita para intentar descobrir de onde viña un zunido que non deixaba de medrar. Guindei o móbil e erguín ambas e dúas maus tapando os oídos. Xa case no meu desespero, abriu o ceo e unha luzada, coma de múltiples raios celestes, cegoume por completo. Foi daquela cando escoitei a voz grave de Atheán alertándome, mentres baixaba envolto naquela luminosidade amable, amorosa. Unhas poucas palabras, inmensas e salvadoras, volvéronme á vida: “Non te movas, amigo!!!”

O anxo púxose por riba miña, cubriume coas ás e levoume polo aire ata que estivemos por depar do centauro. Bradou unha vez a besta facendo estremecer terra e árbores. Pousoume Atheán na cima dun penedo e encarouse co centauro, sen outra arma ca unha variña fina de abeleira. Aquela forza brutal, ansiosa de carne crua e de viño, símbolo da concupiscencia máis violenta e salvaxe, dominada polos instintos incontrolados, revirouse, rousou no sitio, e fuxiu coma un cabalo manso. Iso si, foi deixando ó seu paso un zurreiro que fedía a xofre.

De volta desta insólita aventura, Atheán, o meu querido anxo, foime contando que o grande e admirado escritor arxentino, Jorge Luís Borges, consideraba ós centauros fillos de Apolo. O nome destes seres monstruosos sería unha derivación de gandharva, termo que designa, na mitoloxía védica, as divinidades menores que rexen os cabalos do Sol. “A máis popular das fábulas nas que os centauros figuran -ensínanos Borges- é a do seu combate contra os lapitas, que os convidaran a unha voda. Para aquiles hóspedes, o viño era unha novidade. Na metade da festa, un centauro bébedo ultraxou á noiva e volcando as mesas do banquete, encetou a famosa centauromaquia; a que o escultor Fidias, ou un discípulo seu, tallaría no frontispicio do Partenón. A mesma lenda que Ovidio cantou no libro duodécimo das Metamorfoses. E tamén foron iles os que inspiraron a Rubens.

Os centauros -concluíu Atheán-, despois de me dar unha forte aperta, vencidos polos lapitas, fuxiron de Tesalia. Disque foi Hércules, nun combate corpo a corpo, quen aniquilou a estirpe.

Inocente de min e sen me pasar de todo o espanto, pregunteille a Atheán: “E logo iste que apareceu na Insua dos Poetas? Moi fácíl, meu; tratábase dun descendente de Quirón, mestre de Aquiles e de Esculapio, ós que introduciu nas artes da música, da caza, da guerra e ata na medicina e na ciruxía. Normal que ese centauro aparecese na Insua dos Poetas”.