Decidiremos nós

Fóra da casa tronaba e os tronos escoitábanse nos cuartos, na cociña e no escritorio. No curral e nas cortes do gando, moito máis, metían medo. O son dos tronos entraba na casa polo teito e polas ventás de madeira, polas regañas das portas, polos ouvidos da xente e polo sentir daquela xente amedrentada, case morta de medo. Tronaba e chovía sen parar. Era unha situación perigosamente arriscada, invadida polo barullo, polo medo á nada. A esa nada que se achegaba e deixaba á xente sen fala, sen capacidade de falar e, polo tanto, sen comunicación e sen mirada. Todo era verde escuro ou negro.

Decontado, naquela negrura desacougante e infinita, soa a campá. Unha campá de bronce, como as do obradoiro Ocampo de Arcos da Condesa, centenario e milagreiro dende a súa orixe, coa mesma guía de construción do seu fundador, a principios do século dezasete. Ao soar esta campá recorda os tempos pasados, enumera as súas funcións de aviso e acompañamento, resoa de novo e envolve, co son e o aire, as miradas e o pensamento dos presentes. É arte, é memoria e é reflexión do que fomos e podemos ser outra vez.

Ver as campás penduradas dos campanarios é unha verdadeira ledicia. Se miras para elas e as escoitas (aínda que non toquen) tes a impresión de que estás na parroquia falando coa xente, vendo á xente, escoitando o falar da xente que cala, ouvindo aos mortos que respiran no camposanto e apalpando o son coas dúas mans. Estas escoitando o “dan darán”.

Tamén os políticos andan en plena acción co “dan e dan”. Escoitan tocar a campá e alá van correndo e falando, prometendo, anunciando e insultando. Hai quen di que, nestas épocas electorais, os aspirantes a algún cargo (ou a mantelo), a algún nomeamento ou á nada, andan asubiando e outeando por baixo dos campanarios, como se a xente non tivera que facer.

Uns din que si e os outros arrancan inmediatamente e din que non. Aí está un dos problemas dos que teñen a política como a súa profesión. En verdade, non parecen desta terra, onde a cidadanía sabe que, antes de opinar, cómpre pensar, reflexionar, escoitar e interpretar. Despois, a mesma cidadanía é a quen lle corresponde decidir. E, como di a yía Manuela: “Nas eleccións vindeiras, aínda que non lles guste, decidiremos nós”.