A depresión tras aborto inducido. A evidencia censurada

Entrou na consulta con toda determinación e ó pouco tempo de falar espetoume:

-Abortei.

Semellaba unha mostra de liberdade e autodeterminación que plantaba alí diante.

-E logo?

-Víñame mal.

E punto. Non había moitos matices, así que lle preguntei cortesmente:

-E como te sentiches?

Hai algúns silencios na consulta que falan máis ca mil palabras. A firmeza da faciana foise afrouxando, engruñou o pel debaixo da boca, os ollos escomezaron a tremar e rompeu a chorar. E choraba e choraba e choraba e non tiña xeito de parar.

Mentres a consolaba, pensaba na cantidade de xente progre que tanto leva predicado sobre os “dereitos sexuais e reprodutivos” que se limitan a proclamar o aborto como liberdade, como un motivo de orgullo. E ese orgullo e esa liberdade estaban esnaquizados alí diante no pranto da miña paciente a quen ninguén daquela xente viña agora consolar.

Agora veñen de nos dicir que a depresión post-parto se resolve moi doadamente, sinxelamente dicindo que é unha mentira, que non existe, prohibindo mentala por decreto en nome da liberdade. Pero ás mulleres que vemos na consulta con depresión post-aborto inducido non as podemos eliminar, tachar como un borrador.

Agora veñen de nos dicir que a depresión post-parto se resolve moi doadamente, sinxelamente dicindo que é unha mentira, que non existe, prohibindo mentala por decreto en nome da liberdade. Pero ás mulleres que vemos na consulta con depresión post-aborto inducido non as podemos eliminar, tachar como un borrador. Aí están e aí seguirán. A realidade non se pode suprimir, non se pode prohibir a verdade ca escusa de que coarta a liberdade das persoas. O que coarta de verdade a liberdade é prohibir a evidencia, e meter a tesoira da censura non ten nada de progresista.

Pero nestes días deuse un paso máis: apelouse á ciencia. Tempo había que estes próceres non o facían, porque a ciencia empeza a serlles incómoda, pero agora sentenciaron que a ciencia non amosa proba ningunha de que exista tal cousa como a síndrome depresiva post-aborto inducido. Isto ten unha única e definitiva resposta: é unha mentira que manda calar á evidencia científica en nome da ideoloxía, como nos mellores tempos de Galileo. Non son poucos os estudos que demostran esta dura realidade; e, pra non deixar dúbidas, o risco de depresión é superior en abortos inducidos en comparanza cos espontáneos. Unha recente metaanálise conclúe que “se deberían investigar e advertir os riscos, danos e consecuencias na saúde mental, como a depresión, tras o aborto inducido.” E non é ningún grupo de fachas quen o di, senón un grupo de científicos.

Pero alén disto, a evidencia que tantos médicos podemos comprobar na consulta é que a depresión post-aborto inducido é unha realidade. Por que non o din en alto os meus compañeiros? Con algúns teño falado, e a resposta é clara: calan por medo a ir contra-corrente, non vaia ser o demo, a ver qué dirán. Teñen medo. Pois eu non.