Des Chourizas e unha libra de chocolate

No mes de maio escribira dous ou tres relatos sobre a impresión que me causara a lectura do libro de Julio Llamazares “El viaje de mi padre”. Neles facía constar que mesmo era moi probable que o meu pai e o del chegasen a coincidir, xa que o pai de Llamazares pertencera á 83 División, integrada por soldados procedentes de Galicia e do Norte de España.

Pois ben, nese mes de maio xa tiña no meu poder as fotografías dunha carta que meu pai escribira desde Teruel o 14 de marzo de 1938 e que me mandara a miña cuñada moito antes da publicación daqueles relatos. Unha carta que, cousas da vida, aínda lin o outro día.

E aquí podo volver dicir o mesmo que escribira naqueles relatos, facéndome eco tamén do que contaba Llamazares: “Cando meu pai me contaba historias da guerra, eu non lle facía moito caso e agora arrepíntome diso”. Pois iso mesmo me pasara a min: non lle prestara demasiada atención ó que meu pai me contaba da guerra e, no caso desta carta, téndoa xa no meu poder, tampouco me preocupara de lela. Pena de fillo.

Porén, agora xa que a lin, podo confirmar que os nosos pais non chegaron a coincidir

Porén, agora xa que a lin, podo confirmar que os nosos pais non chegaron a coincidir. Segundo consta na carta, meu pai estaba destinado no 194º Batallón da 108ª División, 2ª Compañía, Estafeta de Campaña nº 13, na fronte de Teruel.

Ese era o enderezo que lle facilitaba ó seu pai, meu avó, por se quería mandarlle algunha cousa. De feito, o día anterior a escribir a carta que agora teño fotografada, comunicáralle que recibira o paquete coas dez chourizas e unha libra de chocolate que lle enviara. Dicía tamén que non tivese pena por el, pois dábanlle ben de comer, que andaban de pobo en pobo e que as súas forzas seguían avanzando. Remata a misiva preguntando por seus irmáns e demais familia.