Do realismo conservador

No amplo espectro de temas sobre os que escribín ó longo deste anos, o realismo ocupa unha posición central no desenvolvemento teórico referido ó papel esencial da política na vida da sociedade. Recoñezo que, ás veces, pode semellar case unha obsesión pero abofé que teño comprobado na praxe, a verdade e a validez dos seus alicerces teóricos.

Sempre diferenciei entre dúas maneiras de entende-la acción política. Unha delas deriva da vella crenza de que a Razón abstracta é omnipotente e que a lexislación a esgalla e maila planificación polo miúdo da sociedade, son suficientes para resolvelo todo. Esta visión racionalista e de laboratorio social, coma se fose a illa de Utopía ou a Academia Lagado, adoita se-lo produto de análises artificiais e dogmaticamente dirixidas cuxo resultado deriva, no mellor dos casos, nun efecto placebo que nunca ataca á raizame do problema e, polo tanto, non soluciona nada. A historia permanece aí, contundente e teimuda, para non deixarme mentir.

A outra, a visión conservadora que eu defendo, parte da conversa continua coa sociedade coma vía para inserirse na realidade e, sen apriorismos nin dogmas, ser quen de soluciona-los problemas. Esta opción actúa dende a convicción de que a fórmula infalíbel non existe, de que só témo-la certeza de que hai solucións menos malas porque a natureza humana está lonxe da perfección e, por esta mesma razón, recoñece que son o tempo, o lugar e as circunstancias, sempre cambiantes, as pezas definitivas que determinan aquilo que convén aplicar en cada momento.

Un realismo que consistiu en analizar de xeito obxectivo e integral as circunstancias, acepta-la foto que se me presentou diante e usa-la coma punto de partida dun plan de acción

E non quero estenderme sobre esas novas modalidades de pseudoacción política que nos asolagan hoxe: o trepismo e a mediocridade que enxalzan a persoas incapaces para a xestión e o populismo vulgar, quen concibe a res publica coma un panem et circenses. Dúas perversións que atopan nos alcaldes de Ourense e Vigo ós seus máis insignes representantes en Galicia.

Durante os anos que dirixín a Estación de Viticultura e Enoloxía de Galicia e presidín o Consello Regulador da Denominación de Orixe Protexida Ribeiro, guieime sempre polo realismo como principio básico sobre o que construír un proxecto con vocación de éxito. Un realismo que consistiu en analizar de xeito obxectivo e integral as circunstancias, acepta-la foto que se me presentou diante e usa-la coma punto de partida dun plan de acción, implementar unha forma de xestiona-los recursos con sentido e, no seu caso, reformar aquilo cuxo resultado non foi o agardado ou ben, resultou moi mellorábel. Nisto consiste, na miña experiencia, colocar ás persoas no centro de calquera acción, facendo posíbel o que é necesario. Humildemente, penso que os resultados están ai.

Dende a posición que ocupo hoxe como representante político dos galegos, sigo a pensar que, alén de siglas e principios ideolóxicos, estamos obrigados a traballar dende a realidade das cousas; isto é, dende o que as cousas son per se. Neste sentido, teño claro que de pouco serven as fotos retocadas con bonitos filtros se non responden á realidade do que somos e como somos; sigo a defender que determinadas formulacións poden agradar a moitos ouvidos pero non son válidas se un pai que non atopa traballo para cubri-las necesidades básicas dos seus fillos ou un comerciante forzado a baixa-la persiana do seu negocio ó non chegar á fin de mes, seguen a agardar eternamente polas solucións reais ós seus problemas reais e concretos.

Penso que a política non pode consistir en obrigar á realidade a encaixar nunha teoría, senón nunha forma de teorizala como paso previo a aplica-las solucións precisas. Máis polo miúdo, coido que o realismo non debe se-lo selo de calidade dunha única opción política: pola contra, aspiro a que, un día, sexa a forma de actuar de tódolos partidos galegos. E, se non é así, convén lembrar que a realidade, como a auga fría da mañá, termina sempre colocando as cousas no seu sitio.