Dous sufrimentos

Hai sufrimentos físicos e hai sufrimentos psíquicos. No día do libro padecín os dous. Os físicos, a base de sachadas nunha finca. Os psíquicos ou mentais... non sei se conseguiría ler catro ou cinco páxinas no libro que me toca. Este si que é un sufrimento, unha dor! Moito máis que a física. A dor física, ós cachos, con pequenos descansos, lévase máis ou menos ben; aguántoa coma os heroes. A dor mental por non ler... doe, vaia se doe.

Xa sei que o día do libro debería ser todos os días pero quéirase que non sempre nos animamos algo máis no propio día de tal ou cal celebración

Contrarresto ese sufrimento sabendo que, xeralmente, leo máis de cinco, de dez, de cincuenta páxinas ó día e practicamente durante todos os días. Pero que que no propio día do libro non consiga ler gran cousa, iso amola; e moito.

Xa sei que o día do libro debería ser todos os días (como o día da muller, o día da nai, o día do pai, o día da paz, o día da liberdade, etc.), pero quéirase que non sempre nos animamos algo máis no propio día de tal ou cal celebración. Quizais polo ambiente que te anima a seguir os pasos de todo o mundo.

A verdade é que o mundo labrego non é moi propenso, moi apto para a lectura. Non deixa moita marxe de manobra. Aínda que me sinta labrego, hoxe xa non son labrego, pero vexo como os sábados ou algún día a maiores nos que hai que fochicar nas leiras, non consigo ler moito, e se é que leo algo. Cando isto me ocorre, algunha que outra vez, teño que arrestar ou castigar a típica sesión cinematográfica nocturna. Se o fanatismo pola lectura é o que é, o fanatismo pola sétima arte non se queda atrás. Porén, como sexa, teño que recuperar ese día perdido, o día do libro.