A dubidosa protección dos fillos

A Comisión Interuniversitaria de Galicia (CIUG) non enviará aos medios de comunicación impresos a listaxe de persoas que superen a Avaliación de Bachalerato para o Acceso á Universidade (ABAU), como foi habitual nas últimas décadas, “por cuestións relacionadas coa Ley Oficial de Protección de Datos”. A decisión parece mediatizada tamén por queixas de alumnos e familiares polo feito de que as notas se expoñan públicamente. Preguntando a expertos na materia dedúcese que a refracción á publicación do nome dos aprobados non está, como podería pensarse, entre a inmensa maioría dos aprobados que, a sua vez, son a inmensa maioría dos que aspiran a cursar estudos universitarios, senon nunha parte dos alumnos suspensos -ou familiares- nas probas de acceso.

O cumplimento da ley de protección de datos podería ter peso se non fose que en sete anos de vixencia non consta contestación relevante ao respecto. Tal circunstancia daría pábulo á teoría de que a quenes superan a proba impórtalles pouco que se saiba que aprobaron, senon máis ben ao contrario: sempre foi considerada como honra, satisfacción e orgullo ver o nome propio (tamén para o entorno máis próximo), impreso nos xornais, certificando o acceso a un novo estadio formativo.

Hai especialistas que sosteñen que o anterior inclúese nunha tendencia crecente de sobreprotección dos pais sobre os descendentes, cunha crianza orientada a evitarlles calquera contratempo ou adversidade para que non se agobien, non se desmotiven, nin se depriman.

Sin perxuizo do que mande a lei, a realidade evidencia que dos que se presentan ás probas de acceso á universidade ou dos que non o fan, chegan os dedos de poucas mans para cuantificar os que poidan presumir dun perfil anónimo na sua vida. Polo contrario, si algo distingue as novas xeracións -e as non tan novas- é a exposición ou sobreexposición persoal nas redes sociais.

Hai especialistas que sosteñen que o anterior inclúese nunha tendencia crecente de sobreprotección dos pais sobre os descendentes, cunha crianza orientada a evitarlles calquera contratempo ou adversidade para que non se agobien, non se desmotiven, nin se depriman. Apuntan que a medio e longo plazo, tal actitude surte o efecto contrario ao desexado, deixándoos inermes, fronte á realidade vital que non é outra cousa que a procura do soño virtual por un camiño cheo de obstáculos e problemas que é obligado sortear para sair airoso do reto.

(A unha parella con dous fillos de nove anos: un talentoso e aplicado e outro talentoso, pero relaxado. A diferencia explicítase en notas sobresaintes para o primeiro e menos brillantes para o segundo. No centro no que se forman, dinlle aos pais que é convinte convencer ao máis aplicado que conte as excelentes calificacións para evitar a frustración do relaxado. Pregúntanse os proxenitores: é xusto frear o lexítimo orgullo do aplicado para indultar ao descontraido?). A vostede que lle parece?